Wichrowe wzgórza — namiętność, która pali wszystko dookoła

Emerald Fennell, autorka głośnego Promising Young Woman, podejmuje kolejne literackie wyzwanie, tym razem sięgając po jedno z najbardziej pierwotnych i mrocznych dzieł XIX-wiecznej literatury — Wichrowe wzgórza Emily Brontë. Jej filmowa wersja tej klasycznej opowieści o miłości, zemście i samotności to próba odświeżenia dobrze znanej historii: Margot Robbie i Jacob Elordi jako Catherine i Heathcliff tworzą parę hipnotyzującą i niepokojącą, której uczucie szybko przekształca się w toksyczny układ, niszczący wszystko, co stanie mu na drodze.

Krótko o fabule (bez zbędnych spojlerów)
Akcja filmu skupia się na burzliwym związku Cathy Earnshaw i wychowanego przez rodzinę Earnshawa Heathcliffa — chłopaka o niejasnym pochodzeniu, który pojawia się w życiu rodziny nagle i wywraca je do góry nogami. Ich zakazana namiętność bywa momentami niemal mistyczna, ale z czasem rodzi się z niej zazdrość, poczucie krzywdy i pragnienie władzy, które zatruwa relacje między pokoleniami. Fennell koncentruje się na emocjonalnym rdzeniu historii — pożądaniu, które jest jednocześnie tworzące i destrukcyjne — i na tym, jak miłość potrafi przekształcić się we własne przeciwieństwo.

Styl i reżyseria
Fennell znana jest z ostrego, feministycznego spojrzenia i chęci demontażu utartych narracji. W Wichrowych wzgórzach reżyserka odchodzi od bezrefleksyjnej nostalgii za epoką, stawiając na intensywność emocjonalną i psychologiczną złożoność postaci. Jej film nie jest jedynie odtworzeniem gotowego mitu — to reinterpretacja, która kładzie nacisk na wewnętrzne sprzeczności bohaterów oraz na mechanizmy przemocy w relacjach międzyludzkich. Reżyserka nie boi się ostrych cięć, kontrastów, momentów ciszy i gwałtownego wybuchu, co sprawia, że film trzyma w napięciu.

Aktorskie ognie
Margot Robbie jako Cathy pokazuje tu więcej surowości i nieprzewidywalności niż w roli, z której większość widzów ją zna. Jej Cathy jest jednocześnie magnetyczna i samolubna, potrafi zachwycić i zranić w jednej chwili. Jacob Elordi tworzy Heathcliffa surowego, zwierzęcego, lecz zarazem nad wyraz zranionego — to postać, w której gniew i tęsknota splatają się niebezpiecznie. Chemia między aktorami bywa wręcz elektryczna, ale Fennell dba o to, by nie uciec się do prostych romantycznych gestów — ich relacja jest brudna, pełna sprzeczności i często przerażająco autentyczna.

Strona wizualna i dźwiękowa
Film operuje monumentalnymi obrazami: surowe, wietrzne wrzosowiska, pochmurne niebo, wnętrza pełne cieni. Operatorstwo i scenografia tworzą atmosferę, w której natura zdaje się być równie ważnym bohaterem co ludzie — burze, deszcze i wiatr podkreślają huraganowe nastroje postaci. Montaż bywa rytmiczny i napięty, a wykorzystanie bliskich planów potęguje uczucie klaustrofobii. Ścieżka dźwiękowa, oszczędna w momentach intymnych i rozbuchana w scenach konfliktu, współgra z narracją, podbijając emocjonalne uderzenia bez narzucania jednoznacznej interpretacji.

Adaptacja i kontekst
Wichrowe wzgórza to tekst, który od lat prowokuje twórców — adaptowano go wielokrotnie, od klasycznych ekranizacji po nowoczesne reinterpretacje. Fennell podejmuje się ryzyka: nie stara się być wierną kopią powieści, lecz raczej szuka uniwersalnych impulsów tkwiących w oryginale, które mogą przemówić do współczesnego widza. W jej wersji znacznie wyraźniej rysują się wątki władzy, klasowych napięć i płciowych oczekiwań, co nadaje opowieści aktualnego rezonansu. To adaptacja, która stawia pytania — o granice miłości, o granice wolności i o to, czy namiętność może być jednocześnie usprawiedliwieniem dla okrucieństwa.

Dla kogo ten film?
Dla widzów, którzy cenią adaptacje literatury z ambicją i własnym głosem reżyserskim; dla fanów intensywnych melodramatów z domieszką mroku; oraz dla tych, którzy lubią, gdy ekranowe romanse nie kończą się w idealnym zamknięciu, lecz zostawiają po sobie trudne pytania. To film, który może dzielić — oczekujący klasycznej, romantycznej wersji historii mogą poczuć się skonfrontowani z brutalniejszą wizją, tymczasem widz szukający świeżego odczytania otrzyma dużo do przeżycia.

Podsumowanie
Wichrowe wzgórza Emerald Fennell to odważna, intensywna interpretacja powieści Brontë. Dzięki wyrazistym kreacjom Margot Robbie i Jacoba Elordi oraz śmiałym decyzjom reżyserskim, film staje się nie tylko przypomnieniem potęgi pierwotnych uczuć, ale też gorzką analizą tego, jak namiętność może rozkładać się na czynniki pierwsze. To kino piękne i niepokojące — idealne dla widzów, którzy nie boją się wejść w wir emocji, które ranią.