To był zwykły przypadek — tak brzmi tytuł filmu, który na pozór zaczyna się od banalnej usterki samochodu, a kończy się głębokim i niepokojącym studium pamięci, winy i zemsty. Reżyser, z wyraźną wrażliwością na niuanse ludzkiej psychiki, buduje z prostej sytuacji moralny labirynt, w którym żadna decyzja nie wydaje się jednoznaczna.

Fabuła jest pozornie oszczędna. Małżeństwo z kilkuletnią córką w drodze do domu musi zawrócić do przydrożnego warsztatu. Jeden z dwóch mechaników oferuje pomoc, drugi — Vahid — obserwuje zdarzenie z dystansem. Ten pozornie bierny mężczyzna to postać naznaczona: były więzień polityczny, który podczas przesłuchań został brutalnie torturowany. Każdy jego krok przypomina ból i traumę; pamięć ciała miesza się u niego z pamięcią wydarzeń. Gdy Vahid dostrzega w niespodziewanym gościu komisarza znanego więźniom jako “Kuternoga” — człowieka odpowiedzialnego za bestialskie przesłuchania — akt przypadkowego postoju przemienia się w precyzyjnie zaplanowaną próbę zemsty: porwanie oprawcy.

Na tym jednak nie kończy się film. Reżyser nie serwuje prostego thrillera odwetu, lecz rozwija psychologiczny esej o tym, czym jest sprawiedliwość, a czym jest zadośćuczynienie, i czy wyrównanie rachunków może przynieść ulgę. Vahid musi zmierzyć się nie tylko z wątpliwościami dotyczącymi tożsamości człowieka, którego porywa — czy na pewno to on? — ale przede wszystkim z pytaniami o granice własnej etyki. Czy cierpienie daje prawo do zadawania cierpienia? Czy zemsta naprawia przeszłość, czy ją utrwala?

Świetnie poprowadzona jest tu gra napięć: nie ma gwałtownych eskalacji ani taniego melodramatu. Kamera często trzyma się na obrzeżu sceny, obserwuje dłonie kręcące kluczem zapalania, spojrzenia, skrzypienie podłogi warsztatu. Długo utrzymywane ujęcia i minimalne tempo montażu wpisują film w estetykę slow cinema, gdzie każdy detal — blizna na karku Vahida, drżący głos żony, cisza córki — nabiera znaczenia. Dźwiękowy krajobraz opiera się na naturalistycznych odgłosach: deszcz padający na dach warsztatu, odgłos kroków, zgrzyt metalowych narzędzi. Muzyka, oszczędna i surowa, podkreśla raczej psychologiczny niż sensacyjny wymiar historii.

Aktorsko film stoi mocno. Postać Vahida to portret człowieka rozdartego: z jednej strony zdeterminowanego, by wymierzyć sprawiedliwość, z drugiej pełnego wątpliwości i strachu przed własną agresją. Jego milczenie mówi więcej niż słowa — to milczenie naznaczone historią przemocy. Rola oprawcy jest równie złożona: nie jest karikaturnym potworem, lecz człowiekiem, którego obecność wywołuje u widza mieszane uczucia. Małżeństwo i córka wprowadzają do opowieści wymiar codzienności — przypomnienie, że życie ofiar i oprawców toczy się też poza salami przesłuchań i ulicami protestów.

Film odnosi się też w subtelny sposób do szerszego kontekstu politycznego. Choć akcja skupia się na jednostkowej historii, tło stanowią antyrządowe protesty i system represji, który ich tłumił. Reżyser unika dosłownych komentarzy i propagandowych uproszczeń; zamiast tego stawia na etyczne pytania, które mają uniwersalny rezonans: jak społeczeństwo radzi sobie z traumą po okresie przemocy państwowej? Czy wymiar sprawiedliwości może (i powinien) działać poza formalnym systemem? W tej niejednoznaczności film znajduje swoją siłę — zmusza widza do refleksji, nie serwując gotowych odpowiedzi.

Warto zwrócić uwagę na sposób, w jaki obraz traktuje pamięć ciała. Tortury i ich konsekwencje nie są tu jedynie faktem z przeszłości, lecz stale obecnym elementem teraźniejszości. Ból Vahida jest fizyczny i pamięciowy, a retrospekcje, jeśli się pojawiają, są wykorzystywane oszczędnie — jako przebłyski, które stopniowo dozują informację i zwiększają napięcie, zamiast je rozpraszać.

Kompozycja filmu balansuje między thrillerem a dramatem psychologicznym: motyw porwania nadaje fabule dynamikę, ale prawdziwa akcja dzieje się wewnątrz bohatera. W rezultacie widz zostaje postawiony w roli sędziego i świadka jednocześnie — obserwuje mechanikę odwetu, ale także odczuwa ciężar pytań, które on rodzi.

To był zwykły przypadek to kino, które pozostaje z widzem długo po napisach. Nie daje łatwych katharsis, nie rozgrzesza, ale też nie skazuje jednoznacznie. To film o pamięci, o niemożności zapomnienia i o tym, że nawet najbardziej przemyślany akt odwetu może okazać się próbą ratowania własnej tożsamości. Dla miłośników kina społecznego i psychologicznego — pozycja obowiązkowa. Dla widzów oczekujących spektakularnej zemsty — wyzwanie: tutaj napięcie i dramat powstają z pytań, nie z wyroków.