Nie lubiłam lalek, zawsze lubiłam duże auta

Jest filigranową blondynką. Ma na imię Justyna i jak sama mówi, nigdy nie lubiła lalek, zawsze uwielbiała auta, duuuże auta. Jest jedną z dwóch pań kierowców w Centrum Turystyki OSKAR.

Na początku ludzie panikują, kiedy widzą mnie za kierownicą. Jak to, kobieta będzie prowadziła autokar? Przyzwyczaiłam się już do tego, że stereotypy robią swoje, ale później dziękują i robią sobie ze mną zdjęcia. Kierowcy innych pojazdów z niedowierzaniem przyglądają się, kiedy wyprzedzam ich „piętrusem”. Nawet piesi przystaną na ulicy, żeby przyjrzeć się jak kobieta prowadzi tak duży pojazd.

Praca kierowcy nie jest najłatwiejsza, ale wiedziałam w co się pakuję. Na początku, trzeba ułożyć bagaż pasażerów w luku. W „piętrusie” jest on usytuowany wysoko i zawsze koledzy proszą mnie, żebym zostawiła im tą ciężką, fizyczną pracę. Dawniej zdarzali się też i tacy, którzy nie dawali żadnej taryfy ulgowej i nawet nie starali się mi pomóc. Uwielbiam jeździć, nie tylko jako kierowca, ale i jako pasażer. Na pokładzie autokaru czuję się jak w domu. Cieszę się, że robię, to co lubię. Prowadzenie autokaru jest takim moim uzależnieniem, uwielbiam to. Idąc ulicą obracam się za autokarami i ciężarówkami, które mnie mijają.

Moja mama jest ze mnie dumna, nawet mojemu tacie zdarzało się chwalić przed kolegami, że jego córka prowadzi tak duże pojazdy. Martwią się o mnie, często dzwonią i dopytują się, co u mnie słychać. O sobie mówię kierowca, nie żadna kierownica. Gdy byłam mała nie interesowały mnie lalki, zawsze wolałam duuuuże auta. I tak już zostało do dziś 🙂

Opinie o pracy Justyny są zawsze pozytywne, napływają ze strony samych pasażerów, jak i kierowców: „Panowie, czapki z głów”, „Mistrz kierownicy”, „W skali 1 do 10 oceniam ją na 100”, „Jest naprawdę świetnym kierowcą”.