To był zwykły przypadek — tytuł, który brzmi cynicznie prosto i jednocześnie wprowadza w atmosferę filmu zbudowanego na napięciu między przypadkiem a przeznaczeniem. Reżyser podejmuje klasyczną sytuację „awarii na drodze” i zamienia ją w studium traumy, pamięci i moralnego dylematu: czy zemsta może przynieść ukojenie, a jeśli tak — po jakim koszcie?

Fabuła zaczyna się niewinnie: małżeństwo z kilkuletnią córką wraca do domu, ich samochód odmawia posłuszeństwa i zmusza do zatrzymania się przy przydrożnym warsztacie. Na pierwszy plan wysuwa się kontrast dwóch mechaników. Jeden z nich — uprzejmy, praktyczny — oferuje pomoc i jest uosobieniem zwykłej ludzkiej życzliwości. Drugi, Vahid, obserwuje z dystansu; jego poruszanie jest utrudnione, każdy krok powoduje ból. Ten obraz — mężczyzny, który niepotrzebnie ukrywa swoje rany — szybko nabiera znaczeń.

W retrospektywie okazuje się, że Vahid to były więzień polityczny: został zatrzymany podczas antyrządowych protestów i poddany okrutnym przesłuchaniom. Tortury zostawiły trwałe ślady na jego ciele i psychice. W warsztacie dostrzega komisarza irańskiej policji, którego więźniowie nazywali „Kuternogą” — mężczyznę odpowiedzialnego za część jego cierpień. Rozpoczyna się opowieść o zemście: Vahid planuje porwać człowieka, którego kojarzy z największym bólem. Ale film nie sprowadza tego aktu do prostej epopei odwetu. Zamiast tego ukazuje proces wewnętrznej transformacji — od impulsu do wątpliwości — i pyta o sens zadośćuczynienia.

Reżyser stawia na napięcie psychologiczne, a nie na spektakularne zwroty akcji. Kamera często zatrzymuje się na detalach: dłoniach trzymających kierownicę, bliznach na skórze, drobnych gestach córki, które kontrastują z ciężarem doświadczeń Vahida. Paleta barw jest stonowana — zimne szarości i brązy warsztatu, kontrastujące z ciepłem domowego światła w scenach rodzinnych — co dodatkowo potęguje odczucie osamotnienia protagonisty. Dźwięk reprodukuje ból: każde stłumione stąpnięcie Vahida, każde skrzypienie podłogi staje się przypomnieniem o przeszłości, która nie daje mu spokoju.

Akt rozpoznania komisarza jest poprowadzony z chirurgiczną precyzją. Film gra ciszą i spojrzeniami; nie ma tu rażących akcji czy publicznych konfrontacji — to raczej prywatny koszmar, który powraca w najbardziej prozaicznej sytuacji. Scena porwania (nie streszczając jej szczegółów) staje się zarazem wyrazem desperacji i testem moralnym: Vahid napotyka nie tylko fizyczne ograniczenia własnego ciała, ale też pytania o to, czy człowiek zraniony może stać się katem na podobieństwo swojego oprawcy.

W centrum filmu stoi postać Vahida — złożona, daleka od jednoznacznego bohatera czy potwora. Jego motywacje są wiarygodne: ucieczka od wewnętrznego rozszarpania, pragnienie sprawiedliwości w świecie, gdzie bywa ona niedostępna. Jednocześnie reżyser nie idealizuje pobłażania przemocy jako remedium. Zamiast spektakularnej zemsty dostajemy pasmo konsekwencji: moralnych rozterek, odwetu rezonującego w najbliższych i pytania, czy odwrócenie roli oprawcy nie prowadzi do kolejnego błędnego koła przemocy.

Postaci drugoplanowe — rodzina, mechanik pomagający, milczący komisarz — pełnią ważną funkcję socjologiczną: pokazują różne postawy wobec przemocy i bezkarności. Małżeństwo i ich córka są przede wszystkim ofiarami sytuacji; obecność dziecka dodatkowo potęguje dramatyczne wybory Vahida i stawia przed nim pytanie o przyszłość, którą chce pozostawić bliskim. Z kolei postać „Kuternogi” nie jest karykaturą zła: film unika prostych demonizacji i zgłębia mechanizmy, które pozwalają ludziom popełniać okrucieństwa — bureaucraticzne zakorzenienie, poczucie bezkarności, presję systemu.

Tematycznie “To był zwykły przypadek” wpisuje się w kino, które nie tylko opowiada historię, ale stawia etyczne pytania. Film mówi o pamięci, o tym, jak przeszłość kolonizuje teraźniejszość, o kształtowaniu się tożsamości po doświadczeniu przemocy. Jest też komentarzem politycznym — nie w sensie ideologicznej agitacji, lecz w analizie mechanizmów represji i ich długofalowych skutków. Dzięki temu opowieść zyskuje uniwersalny wymiar: to historia, która mogłaby się rozegrać w wielu miejscach świata, gdzie państwowa przemoc i bezkarność zostawiają trwałe rany.

Jeśli film ma słabości, to wynika to raczej z intencji niż braku umiejętności: tempo bywa powolne, co niektórych widzów może nużyć; brak typowych rozwiązujących fabułę zwrotów może tutaj irytować tych, którzy oczekują jasnego przesłania. Ale właśnie ta powściągliwość czyni film bardziej autentycznym i zmusza do refleksji.

Dla widzów szukających kina angażującego intelektualnie i emocjonalnie “To był zwykły przypadek” będzie pozycją obowiązkową. To film, który nie daje prostych odpowiedzi, ale dzięki temu zostaje w pamięci jeszcze długo po napisach końcowych — zmuszając do zastanowienia się, czym jest sprawiedliwość i czy przebaczenie jest możliwe bez zapomnienia.