Głos Hind Rajab — kiedy telefon staje się jedyną nadzieją

Głos Hind Rajab to film, który sięga po jedno z najprostszych, a zarazem najbardziej wstrząsających narzędzi narracji — ludzki głos. Oparty na autentycznych wydarzeniach z 29 stycznia 2024 roku, kiedy wolontariusze Palestyńskiego Czerwonego Półksiężyca odbierają alarmowy telefon, film koncentruje się na kilku godzinach rozpiętych między chaosem pola bitwy a determinacją osób, które robią wszystko, by nieść pomoc. W centrum znajduje się sześciolatka, uwięziona w samochodzie w Gazie, która przez linię telefoniczną błaga o ratunek — Hind Rajab.

Reżyser (i zespół twórczy) podejmuje trudne, delikatne zadanie: opowiedzieć historię dziecka, nie uprzedmiotawiając jej cierpienia i nie ulegając tanim emocjom. Zamiast spektakularnych scen przemocy, film stawia na napięcie chwili — monotonia oczekiwania, przeplatająca się z nagłymi wybuchami paniki, oddechami, szmerami miasta i nieustannym, kruchym kontaktem przez telefon. To opowieść o pracy ratowników, o ich empatii, błyskawicznych decyzjach i systemowych ograniczeniach; o tym, jak jedna linia łączności może stać się mostem między życiem a śmiercią.

Najmocniejszym elementem filmu jest sposób, w jaki użyto dźwięku. Nagrania rozmów alarmowych, stłumione oddechy dziecka, uspokajające głosy wolontariuszy — to materia, na której zbudowano dramaturgię. Reżyser często decyduje się na bliskie, intymne ujęcia twarzy ratowników i ludzi w ich otoczeniu, rzadko pokazując pełen chaos z zewnątrz. Kamera pracuje oszczędnie: długie zbliżenia, niekiedy drżące ręce kamery, subtelna praca światłem — wszystko po to, by widz niemal fizycznie odczuł klaustrofobię samochodu i presję czasu po drugiej stronie słuchawki.

Aktorsko film opiera się na naturalizmie. Kluczowe są głosy — aktorzy wcielający się w wolontariuszy oddają się roli nie w krzykliwej manierze, ale poprzez drobne gesty, pauzy i modulacje tonu, które mówią więcej niż słowa. Postać Hind nie jest eksploatowana: jej obecność na ekranie, choć ograniczona, ma ogromną wagę. Twórcy unikają sensacyjnych obrazów; to głos dziecka i odpowiedź dorosłych tworzą mięsień emocjonalny tej historii.

Głos Hind Rajab stawia też ważne pytania etyczne. Jak pokazywać traumę realnych osób — szczególnie dzieci — bez naruszania godności i prywatności? Jak balansować między dokumentacją a dramatyzacją, między potrzebą zaangażowania widza a ryzykiem instrumentalizacji? Film odpowiada częściowo poprzez formę: minimalizując estetyzację cierpienia i eksponując ludzką solidarność jako centralny motyw. W ten sposób zmienia również perspektywę — z pasywnego świadka na aktywnego uczestnika, który musi zadać sobie pytanie o własną odpowiedzialność wobec informacji o tragedii.

Tematycznie obraz wpisuje się w szerszy nurt kina o działaniach pomocowych i humanitarnych w strefach konfliktu, ale wyróżnia się intymnością i koncentracją na jednostkowej relacji głos–głos. To produkcja, która może poruszać, czasem wręcz gniewać, ale przede wszystkim mobilizować do refleksji: o granicach działania medycznych i pomocowych struktur w warunkach wojny, o roli wolontariatu i o tym, jak cienka jest granica między ratunkiem a bezsilnością.

Głos Hind Rajab to film najpewniej trudny w odbiorze — krótki, skoncentrowany dramat, który nie daje łatwych rozwiązań ani pocieszenia. Dla miłośników kina dokumentalnego i dramatycznego będzie to pozycja obowiązkowa — cicha, ale niepokojąco żywa przypominajka, że za statystykami konfliktów stoją konkretne, kruche głosy. Film zaprasza do obejrzenia i — co trudniejsze — do wysłuchania.