Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej — tytuł brzmi jak deklaracja, która jednocześnie zapowiada spór: czy to rzeczywiście brak zjawisk nadprzyrodzonych, czy raczej zaprzeczenie tego, co w domu gnieździ się w ludzkich sercach? Nowy polski film balansuje na granicy realizmu i metafory, serwując kameralną, lecz intensywną opowieść o dorastaniu, kruchości więzi rodzinnych i o tym, jak trudno przyznać się przed sobą do własnych lęków.

Fabuła koncentruje się na czwórce rodzeństwa, które dorasta w mieszkaniu przy ulicy Dobrej — miejscu, które miało być azylem, a staje się areną wewnętrznych kryzysów. Najmłodszy, Benek, pozostawiony sam z traumą odrzucenia przez starszego brata Franka, zaczyna doświadczać nocnych lęków i wizji Dusiołka — zjawy, która nie daje mu spać i sprowadza panikę. Franek, który ucieka od rodzinnego klimatu, gubi się w toksycznym związku i uzależnieniu, zaś Nastka, będąca bliźniaczką, próbuje jakoś pogodzić miłość i potrzebę stabilizacji. Najstarsza, Jana, szuka ratunku w sztuce: jej projekt artystyczny ma stać się mostem między rozbitymi fragmentami rodziny i próbą odnalezienia własnego wewnętrznego spokoju.

Reżyser z wyczuciem buduje świat filmu — mały byt rodzinny potraktowany jest jak mikrokosmos, a mieszkanie na Dobrej jak labirynt pamięci. Twórcy unikają tanich rozwiązań w postaci spektakularnych efektów: Dusiołek nie jest tu klaunem zza winkla ani ordynarnym upiorem, lecz coraz bardziej nieuchwytnym uczuciem duszności, którym posługują się lęk i wyrzuty sumienia. Ten zabieg sprawia, że film działa na dwóch poziomach — jako naturalistyczny dramat i jako studium symboliczne.

Estetycznie film operuje stonowaną paletą barw — zgaszone brązy, bladoniebieskie światło poranków i żółte lampy kładą się cieniem na twarzach bohaterów. Kamera często zostaje blisko, skupiając się na mikro-ekspresjach, potknięciach mowy, sekundach zawahania. Długie ujęcia wewnątrz mieszkania potęgują poczucie klaustrofobii, a przerysowane zbliżenia w momentach paniki – uczucie odrealnienia. Montaż miejscami igra z czasem: retrospekcje i halucynacje Dusiołka wkradają się w codzienność tak, że granica między wspomnieniem a teraźniejszością zaciera się w oczach widza.

Muzyka i sound design to kolejne silne karty obrazu. Zamiast rozbuchanego motywu, reżyser stawia na ciszę przełamaną minimalistycznymi dźwiękami — dudnieniem serca, szelestem pościeli, oddechem. Dzięki temu scena nocnego lęku Benka działa dużo realniej i bardziej dotkliwie niż gdyby podkreślono ją orkiestralnym crescendo. W momentach, gdy Franek popada w nałóg, dźwięk staje się rozproszony, jakby świat tracił oś, co świetnie współgra z narracją upadku.

Aktorsko film daje kilka mocnych ról. Postacie nie są jednowymiarowe: Franek to nie tylko „zły brat”, lecz ktoś, kto ucieka przed oczekiwaniami, i którego toksyczny wybór ma swoje korzenie w nieumiejętności mówienia o słabości. Nastka, szukająca miłości, balansuje między troską a frustracją. Benek — dziecko, które nagle musi mierzyć się z rzeczywistością bez oparcia — jest sercem filmu, a jego relacja z Dusiołkiem staje się portretem panicznego stanu, w jakim potrafi postawić człowieka samotność. Jana z kolei jawi się jako postać mostu: jej twórczość jest nie tylko terapią, lecz próbą zrozumienia i scalania połamanych kawałków rodziny.

Tematycznie Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej dotyka kilku dziś aktualnych wątków: zdrowia psychicznego młodych ludzi, wpływu uzależnień na relacje rodzinne, roli sztuki jako formy samoleczenia, oraz potrzeby mówienia o bólu, zanim przerodzi się w milczenie niszczące więzi. Najcenniejsze w filmie jest to, że nie narzuca gotowych odpowiedzi — nie moralizuje i nie ułatwia widzowi rozstrzygnięć. Zamiast tego proponuje obserwację i empatię.

Film nie jest pozbawiony mankamentów. Momentami tempo może wydawać się zbyt ospałe, a symbolika miejscami zbyt oczywista — osoby oczekujące szybkiej, porywającej akcji mogą poczuć się rozczarowane. Jednak dla widzów otwartych na kameralne, psychologiczne kino będzie to wartościowe doświadczenie.

Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej to propozycja dla tych, którzy cenią filmy skrojone na miarę refleksji — o rodzinie, o stracie i o tym, jak trudno czasem przyznać, że problem istnieje. To opowieść o tym, że duchy, owszem, występują — ale częściej są nimi nasze nieprzepracowane emocje. Film pozostawia nas ze świadomością, że spory o prawdziwość zjawisk mają drugie dno: jeśli nie nauczymy się rozmawiać, to nawet mieszkanie na Dobrej może przemienić się w miejsce, w którym nikt nie potrafi już spać.