Drugie życie Domu Tramwajarza — gdy historia spotyka nowoczesność

 Na Jeżycach trwa metamorfoza jednego z najbardziej rozpoznawalnych budynków tej części Poznania. Dom Tramwajarza przy ul. Słowackiego, zbudowany w latach 1925–1927 z inicjatywy Dyrekcji Poznańskiej Kolei Elektrycznej, właśnie odzyskuje blask. Kompleksowa renowacja, finansowana z budżetu Miasta Poznania i prowadzona przez Zarząd Komunalnych Zasobów Lokalowych pod nadzorem Miejskiego Konserwatora Zabytków, to nie tylko remont techniczny — to przywracanie tożsamości miejsca, które od dziesięcioleci jest centrum życia społecznego i kulturalnego Jeżyc.

Historia wpisana w mury
Dom Tramwajarza powstał jako instytucja środowiskowa: miejsce spotkań, debat i zabawy dla pracowników komunikacji miejskiej, które z czasem stało się ważnym punktem także dla mieszkańców dzielnicy i całego miasta. Autorem projektu był architekt Adam Ballenstaedt, a budynek od początku pełnił role społeczne i reprezentacyjne — stąd jego wnętrza posiadały wyrafinowany charakter, który dziś konserwatorzy starają się przywrócić.

Konserwatorska finezja we wnętrzach
W centrum prowadzonych prac znajduje się dokładne odtworzenie historycznego wystroju. Specjaliści pracują nad odsłonięciem oryginalnej polichromii i detali dekoracyjnych — przez lata zakrywanej wtórnymi warstwami farb i modyfikacjami. Usuwanie tych nawarstwień wymaga cierpliwości i precyzji, bo każde odsłonięte pociągnięcie pędzla czy fragment ornamentu to ślad pierwotnej koncepcji architektonicznej. Renowacja obejmuje także odtworzenie wykończeń reprezentacyjnych pomieszczeń: detali stolarki, listew przypodłogowych, opraw ściennych i innych elementów, które tworzyły niegdyś atmosferę tego miejsca.

Przywrócenie pierwotnego układu
Modernizacja to nie tylko estetyka, ale także przywracanie czytelności przestrzeni. W trakcie prac usunięto późniejsze przemurowania i przebudowy, które powstały w kolejnych dekadach użytkowania. Dzięki temu odzyskano pierwotny układ wnętrz, lepiej eksponując zamierzenia projektanta sprzed niemal stu lat. To ważne z punktu widzenia wartości architektonicznej i funkcjonalnej — oryginalne rozwiązania często najlepiej służą opowieści o budynku i umożliwiają jego adaptację do współczesnych potrzeb.

Dostępność z szacunkiem dla zabytku
Jednym z kluczowych elementów inwestycji jest poprawa dostępności. Od strony podwórza powstaje przeszklony szyb windowy, który pozwoli osobom z niepełnosprawnością ruchową korzystać z wszystkich kondygnacji obiektu. Projekt windy został zaprojektowany tak, by minimalnie ingerować w historyczną bryłę i wnętrza — przeszklona konstrukcja ma harmonijnie wpisać się w istniejącą zabudowę, łącząc funkcjonalność z estetyką i poszanowaniem wartości zabytkowych.

Nadzór, finanse, odpowiedzialność
Remont realizowany jest ze środków miasta, co podkreśla publiczny charakter inwestycji — Dom Tramwajarza należy do społecznego dziedzictwa Poznania. Prace prowadzi Zarząd Komunalnych Zasobów Lokalowych, a działania konserwatorskie odbywają się pod stałym nadzorem Miejskiego Konserwatora Zabytków, co gwarantuje zgodność z zasadami ochrony zabytków i dobrą praktyką konserwatorską.

Co po remoncie?
Renowacja to okazja do przemyślenia funkcji społecznych obiektu. Przywrócony Dom Tramwajarza może ponownie stać się miejscem spotkań sąsiedzkich, przestrzenią wydarzeń kulturalnych, warsztatów, wystaw czy kameralnych koncertów — miejscem otwartym dla wszystkich, niezależnie od wieku czy sprawności. Dzięki poprawionej dostępności i odtworzonym wnętrzom obiekt zyska potencjał, by jeszcze lepiej służyć lokalnej społeczności i przyciągać odwiedzających z całego miasta.

Symboliczny powrót
Remont Domu Tramwajarza to więcej niż praca nad cegłą i tynkiem. To staranny dialog między dawną formą a współczesnymi potrzebami: między pamięcią a użytecznością. Gdy na nowo otworzą się drzwi tej kamienicy, historia i teraźniejszość spotkają się w przestrzeni zaprojektowanej z myślą o ludziach — elegancko, z klasą i z myślą o wszystkich użytkownikach, nie tylko o tych, którzy dawniej wprawiali w ruch tramwaje.

Dom Tramwajarza odzyskuje swoje drugie życie — miejmy nadzieję, że będzie tętnić nim długo, jako miejsce piękne, funkcjonalne i inkluzywne.