19lis17:5019:50Trzy pożegnania | Sala Audrey | Kino MaltaKino Malta
Szczegóły
„Trzy pożegnania” — kiedy życie odzyskuje smak Błaha kłótnia, koniec wieloletniej miłości i wiadomość, która zmienia znaczenie wszystkiego, co wydarzyło się wcześniej. „Trzy pożegnania” to opowieść o stracie, ale także o
Szczegóły
„Trzy pożegnania” — kiedy życie odzyskuje smak
Błaha kłótnia, koniec wieloletniej miłości i wiadomość, która zmienia znaczenie wszystkiego, co wydarzyło się wcześniej. „Trzy pożegnania” to opowieść o stracie, ale także o odzyskiwaniu apetytu — na jedzenie, bliskość i życie, którego nie warto odkładać na później.
Nie wszystkie rozstania zaczynają się od wielkich słów. Czasem wystarczy sprzeczka, pozornie nieistotna, by odsłonić pęknięcia gromadzące się przez lata. Właśnie w takim momencie poznajemy Martę, nauczycielkę, i Antonia, ambitnego szefa kuchni. Ich związek dobiega końca, a wspólna codzienność ustępuje miejsca dwóm zupełnie różnym sposobom radzenia sobie z pustką.
Antonio wybiera działanie. Rzuca się w wir budowania kariery, jakby kolejne zawodowe cele mogły zagłuszyć to, czego nie udało się ocalić w życiu prywatnym. Marta zostaje z ciszą. Utrata miłości odbiera jej energię, apetyt i poczucie stabilności. To doświadczenie dobrze znane opowieściom o rozstaniu: świat trwa nadal, choć dla osoby porzuconej lub rozczarowanej jego dotychczasowy porządek właśnie przestał istnieć.
„Trzy pożegnania” nie zatrzymują się jednak na historii złamanego serca. Gdy okazuje się, że pogarszającego się samopoczucia Marty nie można wyjaśnić wyłącznie emocjonalnym kryzysem, opowieść nabiera innego ciężaru. Pytanie o to, jak żyć bez ukochanej osoby, ustępuje miejsca pytaniu bardziej podstawowemu: jak właściwie chce się żyć?
Ciało, którego nie da się zagłuszyć
Najbardziej przejmujący punkt wyjścia filmu kryje się w niejednoznaczności objawów. Brak apetytu i wyczerpanie łatwo uznać za naturalne następstwa rozstania. Cierpienie psychiczne potrafi przecież zmienić sposób, w jaki śpimy, jemy i poruszamy się po świecie. W przypadku Marty ciało sygnalizuje jednak coś, czego nie sposób sprowadzić do żałoby po związku.
To przesunięcie nadaje historii szczególną perspektywę. Rozstanie nie przestaje boleć, ale przestaje też być jedynym punktem odniesienia. W obliczu głębszego kryzysu dawne pretensje, zawodowe ambicje i codzienne nieporozumienia układają się w nową hierarchię. Nie chodzi o to, że nagle tracą znaczenie. Raczej o to, że Marta zaczyna dostrzegać również to, co wcześniej pozostawało poza zasięgiem jej uwagi.
Apetyt na coś więcej
Jedzenie jest w tej opowieści czymś więcej niż elementem codzienności. Łączy oboje bohaterów, a zarazem pokazuje dzielącą ich różnicę. Dla Antonia stanowi obszar zawodowej ambicji, pracy i doskonalenia umiejętności. Dla Marty odzyskiwanie smaku staje się doświadczeniem osobistym — znakiem ponownego kontaktu ze światem.
W tym zestawieniu kryje się ciekawy paradoks: można zawodowo zajmować się jedzeniem, a jednocześnie nie mieć czasu, by cieszyć się życiem. Można też stracić apetyt i dopiero wtedy odkryć, jak wiele znaczy pojedynczy smak.
Podobną rolę odgrywa muzyka. To, co wcześniej mogło być jedynie tłem, zaczyna poruszać Martę z nieznaną intensywnością. Zmiana nie polega więc tylko na podjęciu nowych decyzji. Dotyczy samego odczuwania: uważniejszego słuchania, smakowania, zauważania przyjemności, które w zwykłym pośpiechu łatwo przeoczyć.
Szczęście bez gwarancji
Siła tej historii tkwi w napięciu między lękiem a pragnieniem szczęścia. Marta nie odzyskuje chęci do życia dlatego, że wszystkie problemy znikają. Przeciwnie — jej świat zmienia się właśnie wtedy, gdy sytuacja staje się trudniejsza, niż początkowo sądziła.
Dzięki temu odradzające się pragnienie szczęścia nie musi oznaczać naiwnego optymizmu. Można je odczytać jako próbę wyrwania codzienności spod władzy strachu. Bohaterka zaczyna szukać sposobu na życie, które nie będzie wyłącznie oczekiwaniem: na powrót miłości, poprawę samopoczucia czy moment, gdy wreszcie wszystko znajdzie się na swoim miejscu.
Filmowa opowieść o takim przebudzeniu niesie ryzyko łatwego pocieszenia. Sam punkt wyjścia „Trzech pożegnań” zachęca jednak do bardziej złożonej refleksji. Radość i cierpienie nie muszą się wzajemnie wykluczać. Zachwyt nad muzyką nie unieważnia lęku, a przyjemność płynąca z jedzenia nie rozwiązuje życiowego kryzysu. Mogą jednak sprawić, że człowiek nie będzie określał siebie wyłącznie przez to, co utracił.
Co właściwie żegnamy?
Tytuł otwiera przestrzeń do interpretacji. Pożegnanie może dotyczyć drugiego człowieka, wspólnego życia, ale również dawnego obrazu siebie i przekonania, że przyszłość da się bezpiecznie zaplanować. Nie trzeba przypisywać każdemu z trzech pożegnań jednego, dosłownego znaczenia, by dostrzec, że historia Marty obejmuje więcej niż koniec związku.
„Trzy pożegnania” zapowiadają kameralną opowieść o zmianie perspektywy: od skupienia na nieobecności ku temu, co wciąż pozostaje dostępne zmysłom i uczuciom. Jej najbardziej poruszająca obietnica nie brzmi więc: wszystko będzie dobrze. Jest skromniejsza, a przez to bliższa życiu — nawet w niepewności można jeszcze czegoś zapragnąć, czymś się zachwycić i poczuć, że obecna chwila naprawdę do nas należy.
Termin
19 listopad 2026 17:50 - 19:50
Location
Kino Malta


![Klempicz Stop demonstracja Polwiejska 18.03.1989 [Krzysztof Lesiewicz] (10) Foto: Klempicz Stop demonstracja Polwiejska 18.03.1989 [Krzysztof Lesiewicz] (10) Foto:](https://www.lepszypoznan.pl/wp-content/uploads/2022/03/5HvAY0-313x168.jpg)

![Socjalizm [Maciej Małecki] Foto: Maciej Małecki Socjalizm [Maciej Małecki] Foto: Maciej Małecki](https://www.lepszypoznan.pl/wp-content/uploads/2021/11/5mha8o-313x168.jpg)





![Bernardyny montaz helmow kosciola 13.11-16.1984 [cyryl] (7) Foto: Andrzej Szozda / Fundacja Rozwoju Poznania / Cyryl Bernardyny montaz helmow kosciola 13.11-16.1984 [cyryl] (7) Foto: Andrzej Szozda / Fundacja Rozwoju Poznania / Cyryl](https://www.lepszypoznan.pl/wp-content/uploads/2023/11/5y8h5M-313x168.jpg)