W mieszkaniu na Dobrej nie ma duchów — przynajmniej nie takich, jakich spodziewamy się w horrorze. Tytułowy brak nadprzyrodzonych bytów to prowokacja: pod powierzchnią codzienności czai się coś dużo bardziej ludzkiego i niezwykle bolesnego. Nowy polski dramat obiera za punkt wyjścia klasyczny motyw rodzinnego domu jako miejsca, które łączy i jednocześnie dzieli; reżyser skupia się na czwórce rodzeństwa, które na różnych etapach życia próbuje odnaleźć własne tożsamości, nie zgubić więzi i zmierzyć się z traumami, których nie umie nazwać.

Fabuła jest z pozoru prosta. Najmłodszy Benek nagle doświadcza odrzucenia ze strony ukochanego brata — Franka, który dotąd pełnił rolę powiernika i idola. Benkowi zaczyna towarzyszyć Dusiołek: tajemnicza zjawa, która odbiera mu sen i sprowadza ataki paniki. Franek, żeby uciec od ciężaru odpowiedzialności, oddala się od rodziny i popada w toksyczny związek oraz problemy z narkotykami. Jego bliźniaczka, Nastka, obserwuje to z rosnącym niepokojem — sama pragnąc miłości i stabilności, znajduje się między troską a bezsilnością. Najstarsza siostra, Jana, próbuje nadać sens chaosowi poprzez sztukę: jej projekt ma być nie tylko terapią, ale też próbą scalenia rodziny.

Reżyser (bezpretensjonalny, czuły, choć nie boi się ostrych cięć) decyduje się na intymny, niemal dokumentalny ton. Kamera często zatrzymuje się na twarzach bohaterów — detale mimiki, gestów, drobnych napięć mówią tu więcej niż dialogi. Sceny w mieszkaniu na Dobrej są klaustrofobiczne, ale nie przez ciasnotę przestrzeni, raczej przez napięcie emocjonalne: długie ujęcia przy stole, nocne rozmowy, nieuświadomione gesty. Paleta kolorów — przytłumione szarości, zgaszone zielenie i żółcie lamp — podkreśla stan zawieszenia i melancholii.

Najciekawszym elementem filmu jest personifikacja lęku w postaci Dusiołka. To nie spektakularna zjawa, lecz dojmujące uczucie braku powietrza: duszący oddech, bicie serca głośniejsze niż świat zewnętrzny, przerywane senne obrazy. W ujęciu scenarzysty Dusiołek jest z jednej strony przejawem dziecięcej wyobraźni, z drugiej — symptomem nieprzepracowanego traumy rodzinnej. Dzięki temu thriller psychologiczny przeradza się w poruszające studium zaburzeń lękowych i ich wpływu na relacje.

Aktorsko film stoi mocno. Rola Benka wymaga subtelności i autentyczności — młody aktor oddaje kruche, dziecięce poczucie winy i lęku bez zbędnego patosu. Franek to rola konfliktu: toksyczność, bunt, desperacja. W najciekawszych momentach aktor potrafi przejść od agresji do bezbronności w jednej scenie, co daje obraz postaci tragicznej i niejednoznacznej. Nastka — cicha i uważna — działa jako emocjonalny barometr rodziny; jej próby ratowania brata są tym bardziej dotkliwe, że często kończą się bezsilnością. Jana w roli artystki wprowadza do obrazu nadzieję i estetyczne katharsis — sceny z jej projektem artystycznym są jednymi z najbardziej zapadających w pamięć: proste przedmioty i światło stają się terapią i językiem, którym bohaterka komunikuje ból.

Muzyka i sound design odgrywają tu równie ważną rolę co obraz. Minimalistyczne, ambientowe tło podkreśla narastający niepokój, a odgłosy mieszkania — skrzypienia podłogi, szumy w instalacji, oddechy — zyskują znaczenie narracyjne. W kilku scenach cisza jest najgłośniejszym instrumentem, kiedy cała rodzina siedzi przy stole i nic nie mówi — a jednak porozumiewa się całą siecią niewypowiedzianych pretensji i tęsknot.

Nie brak tu inspiracji filmami o rodzinnych rozpadach i dorastaniu, ale obraz dystansuje się od melodramatu dzięki wyważonemu rytmowi i znajomości psychologii postaci. Reżyser nie daje łatwych odpowiedzi: nie znajdziemy tu moralizatorstwa ani efektownych rozwiązań. Zamiast tego otrzymujemy wielogłosową opowieść o rozbiciu i możliwości naprawy, choćby w drobnych gestach.

Drobne uwagi można mieć do tempa — niektóre wątki rozwijają się nierównomiernie, a momentami film zdaje się rozciągać sceny, które mogłyby zyskać na dynamice. Mimo to całość trzyma w napięciu i zostawia widza z silnym uczuciem autentyczności.

Dla kogo ten film? Dla widzów ceniących kino psychologiczne, dla osób zainteresowanych tematyką zdrowia psychicznego, rodzinnych dynamik i sztuki jako formy leczenia. To także propozycja dla festiwalowego repertuaru — produkuje emocjonalne napięcie bez efektowności i robi to z wyczuciem.

Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej — są ludzie. I ich lęki. Film przypomina, że czasem najbardziej przerażające zjawy to te, które nosimy w sobie.