„Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej” — tytuł, który brzmi jak prowokacja i obietnica jednocześnie. Filmowe debiutujące (albo kolejna wyraźna pozycja w dorobku) opowieści o rodzinie rzadko bywają tak jednocześnie intymne i uniwersalne jak ta. To subtelna, chwilami surowa kronika dorastania czwórki rodzeństwa, która pod płaszczykiem realistycznego dramatu psychologicznego rozgrywa szeroką paletę tematów: przywiązanie, zdradę, uzależnienie, lęk i potrzebę sztuki jako środka uzdrowienia.

Fabuła jest prosta, lecz wielowarstwowa: na pierwszym planie mamy rodzeństwo mieszkające w starym mieszkaniu przy Dobrej — miejsce, które jest zarazem schronieniem i polem walki. Najmłodszy, Benek, doświadcza traumatycznego odrzucenia przez swojego dotychczasowego przyjaciela i przewodnika, starszego brata Franka. To złamanie więzi uruchamia u chłopca ataki paniki, które film personifikuje w postaci tajemniczej zjawy — Dusiołka. Czy jest to rzeczywiste nadprzyrodzone zjawisko? Twórcy konsekwentnie trzymają widza w niepewności, traktując zjawy jako metaforę lęku, niedopowiedzianej winy i dziecięcej bezbronności.

Franek pomaga filmowi wówczas, kiedy przestaje być tylko „buntownikiem” — ucieka od domu, wplątuje się w toksyczny związek, sięga po narkotyki i niemal odrętwia, oddalając się od rodzinnej matrycy. Jego degradacja nie jest sensacyjnym moralitetem; to raczej portret nieustannego upadku, który oglądamy z rosnącym niepokojem. Franka obserwujemy w sekwencjach pełnych nerwowego ruchu, chaotycznych zdjęć i pulsującego dźwięku — kontrastujących mocno z cichymi, niemal ceremoniami wspólnego życia w mieszkaniu.

Nastka, bliźniaczka Franka, jest tą, która czuje się rozdarta między lojalnością a własnymi pragnieniami. Jej troska o brata miesza się z tęsknotą za stabilnością i normalnością. Najstarsza z rodzeństwa, Jana, stoi trochę z boku, choć jej obecność jest decydująca: pracuje nad projektem artystycznym, który ma być nie tylko estetycznym aktem, lecz i terapeutycznym narzędziem. Sztuka w tym filmie pełni funkcję mostu — łączy, tłumaczy, czasem ratuje. To Jana stara się nadać sens chaosowi, materializując ból i pamięć w instalacjach, fotografiach czy performance’ach, które pojawiają się w filmie jako sekwencje o wyjątkowej sile obrazowej.

Reżyser/ka i autorski zespół scenariuszowy stawiają na kameralność: długie kadry wnętrz, intymne zbliżenia, niewielka liczba lokacji. Dzięki temu codzienne rytuały — wspólne posiłki, sprzątanie, kłótnie — zyskują wagę rytuału. Reżyseria unika tanich symboli i patosu; Dusiołek nie jest tu tanią straszydłem, lecz psychologicznym katalizatorem — często obecnym w momentach, gdy bohaterowie nie potrafią nazwać swojego strachu.

W sferze formalnej film operuje oszczędną, lecz bardzo przemyślaną estetyką. Zdjęcia preferują naturalne oświetlenie, zimną paletę kolorystyczną i ascetyczne kadrowanie, co potęguje wrażenie klaustrofobii. W momentach, gdy życie Franka zaczyna ulegać rozpadowi, obraz staje się bardziej niepokojący: drżące ujęcia, neonowe smugi w nocy, dźwięk zbliżający się do hałasu. Muzyka — raczej tło niż bohater — sprzyja nerwowemu rytmowi: minimalne, ambientowe motywy, cisza przełamana nagłymi, ostrymi akcentami, które przypominają o duszących atakach Benka.

Aktorsko film jest pełen subtelnych kreacji. Najważniejsze role to te, które nie krzyczą, lecz mówią spojrzeniem. Aktor wcielający się w Benka oddaje na ekranie dziecięcą bezbronność i rosnący lęk w sposób przekonujący i unikający tonu „słodkiego” patosu. Franek — z kolei — to rola złożona: początkowo charyzmatyczna, potem tragicznie słabnąca; aktor potrafi zbudować równocześnie empatię i frustrację widza. Jana jako artystka daje filmowi moralny i estetyczny kręgosłup; jej decyzje na końcu opowieści pozostawiają widza z mieszanką smutku i ulgi.

Najciekawszym aspektem „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej” jest sposób, w jaki film balansuje między realizmem a symbolicznym obszarem. Dusiołek może być przecież tylko projekcją zbiorowego lęku, a jednocześnie — jako obraz — działa jak znak, który pozwala bohaterom (i widzom) nazwać to, co trudno uchwytne. To film o rodzinie, która uczy się, że miłość nie zawsze wystarcza, jeśli nie idzie w parze z rozmową, zrozumieniem i pracą nad sobą.

Dla kogo jest ten film? Dla widzów, którzy lubią kino introspektywne, lubiące minimalne, za to bogate psychologicznie portrety. Dla tych, którzy cenią filmy opowiadające o codziennych dramatycznych wyborach i o tym, jak sztuka może być sposobem na przetrwanie. Nie jest to opowieść łatwa, nie daje prostych rozwiązań, ale zostawia po sobie trwałe echo.

Podsumowując: „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej” to udana, poruszająca propozycja, która w dyskretnej, ale mocnej formie mówi o tym, co najtrudniejsze — o dorastaniu, rozczarowaniu i nadziei. Film nie boi się milczeń, a jednocześnie potrafi głęboko poruszyć. Wspólny dom na Dobrej ulicy okazuje się miejscem, gdzie duchy są mniej istotne niż ludzie, którzy uczą się żyć ze swoimi słabościami.