Na Dobrej nie ma duchów — a jednak coś w tym filmie świdruje jak nieproszony szept. Debiutancka (lub nowa — niech czytelnik odkryje sam) opowieść o czwórce rodzeństwa, które wchodzi w dorosłość w cieniu rodzinnych urazów i nierozwiązanych żalów, to obraz intymny, miejscami bolesny, miejscami poetycki. Tytułowe mieszkanie przy ul. Dobrej nie jest tu tylko scenografią: to organizm, w którym odbijają się historie, lęki i nadzieje bohaterów.

Fabuła skupia się na relacjach między rodzeństwem, których linie życia rozchodzą się ku różnym biegunom. Najmłodszy Benek staje w obliczu odrzucenia ze strony starszego brata Franka — dotąd najlepszego przyjaciela, a teraz źródła bólu. Benka nawiedza Dusiołek: tajemnicza zjawa, która nie tylko nie pozwala mu zasnąć, ale uruchamia też ataki paniki. Czy to realna postać, czy projekcja lęków i traumy — pytanie to prowokuje jedną z najsilniejszych osi narracji filmu, balansując między horrorem psychologicznym a realistycznym dramatem obyczajowym.

Franek to postać destrukcyjna, uciekinier od rodziny, który popada w toksyczny związek i narkotyki. Jego upadek jest ukazany bez sentymentu, ale też bez moralizatorstwa: film obserwuje mechanizmy uzależnienia i alienacji, pokazując, jak łatwo zagubić się poza kręgiem tych, którzy chcą pomóc. Obok niego stoi Nastka, bliźniaczka Franka, której pragnienie miłości i stabilizacji zderza się z bezradnością wobec brata. Najstarsza, Jana, próbuje zaś nadać chaosowi sens poprzez sztukę — jej projekt artystyczny ma być próbą naprawy i katharsis, zarówno dla niej, jak i dla młodszych.

Siłą filmu jest subtelne prowadzenie postaci: reżyser (jeśli można tak ująć) pozwala bohaterom na drobne, domowe gesty, które mówią więcej niż dramatyczne wybuchy. Sceny rodzinnych posiłków, porozrzucane rysunki młodszych dzieci, nieudane próby rozmowy — to wszystko buduje wiarygodny portret rodziny rozbitej, lecz nie pozbawionej czułości.

Estetycznie film operuje na styku realizmu i sugestii. Wyobrażam sobie kameralne zdjęcia z bliskimi planami, które zamykają nas z bohaterami w ciasnych mieszkaniach, oraz chłodną paletę barw — szarości, bladych błękitów przełamywanych gdzieniegdzie ciepłem światła z lampy, która ma być jedynym mostem między nimi. W momentach natrętnych lęków i ataków paniki obraz przyspiesza: shakey cam, krótkie cięcia, przesunięcia ostrości. Dźwięk odgrywa tu równie ważną rolę — Dusiołek mógłby przejawiać się nie tyle w obrazie, co w miksie dźwiękowym: sapania, przesunięć szmerów, nagłych zaników ciszy, które działają na nerwy widza.

Najciekawszym wątkiem jest ambiwalencja Dusiołka. Film nie spieszy się z jednoznacznym objaśnieniem — czy zjawa to psychiczne objawienie Benka, echo traum z przeszłości, czy symbol rodzinnych sekretów? Ta niepewność sprawia, że obraz jest bardziej uniwersalny: każdy widz może w Dusiołku odnaleźć własnego demona — winę, żal, lęk przed odrzuceniem.

Równie istotny jest wątek sztuki jako narzędzia leczenia. Jana pracująca nad projektem fizycznie i emocjonalnie scala rodzeństwo. Jej artystyczne działania wydają się próbą zrozumienia i ujarzmienia chaosu — czy to poprzez instalację, film, czy performans, sztuka staje się mostem między indywidualnymi traumami a zbiorowym przeżyciem.

Aktorsko film wymaga od obsady dużej autentyczności: subtelnych niuansów, które pokażą, że na pierwszy plan wybija się więcej niż dramatyczne monologi — to spojrzenia, milczenia, drobne gesty. Najsilniejsze są zapewne te sceny, w których bohaterowie nie potrafią rozmawiać, a mimo to ich wzajemna relacja mówi wszystko.

Dla kogo ten film? Dla widzów ceniących kino psychologiczne i kameralne dramaty rodzinne, które nie uciekają od trudnych tematów: uzależnień, chorób psychicznych, utraty zaufania. Miłośnicy tytułów łączących realizm z elementami niepewności (myślę o filmach takich jak The Babadook, Manchester by the Sea czy Moonlight pod kątem intymnego portretu bohaterów) odnajdą tu coś dla siebie.

Na Dobrej nie ma duchów — jest coś znacznie bardziej przerażającego: ludzi, którzy nie potrafią się porozumieć. I choć film momentami może ciążyć swoją surowością, to właśnie szczerość i brak taniego sentymentalizmu czynią go godnym polecenia. To opowieść o tym, że najgorsze zjawy to te, które nosimy w sobie; o tym, jak sztuka i bliskość — na jakie stać nas w najbardziej przyziemnych formach — mogą być jedyną drogą wyjścia.