Left-Handed Girl
„To była ręka… diabła!” — z takim prowokującym podtytułem przychodzi do nas Left-Handed Girl, film, który pod płaszczykiem rodzinnej opowieści o przetrwaniu kryje coś znacznie mroczniejszego. To kino ulicy, nocnego targu i dziecięcej ciekawości, które w pewnym momencie skręca w stronę surrealnego i niepokojącego. W efekcie dostajemy dzieło zarazem społecznie zaangażowane, jak i metafizycznie niejednoznaczne.

Fabuła jest pozornie prosta: trzy kobiety z prowincji — samotna matka Shu-Fen wraz z nastoletnią córką I-Ann i kilkuletnią, urzekającą I-Jing — przenoszą się do Tajpej, by zacząć od nowa. Shu-Fen walczy z miejską dżunglą, rozstawia swój stół z kluskami na jednym z tłocznych nocnych targów, I-Ann zamiast zapatrzyć się w studia dorabia jako dealerka betelu — lokalnego odpowiednika naszych snusów —, a I-Jing, dziecko o własnej woli i wielkiej wyobraźni, eksploruje neonowe zaułki marketu. To właśnie jej perspektywa — znakomita kombinacja ciekawości, niewinności i rozbrajającej zuchwałości — napędza film.

Reżyser(ka) umiejętnie łączy naturalistyczny portret życia migrantek miejskich z elementami horroru i folkloru. Motyw „lewej ręki” przewija się wielokrotnie: w kadrach dłoni pracujących przy gotowaniu klusek, w gestach I-Jing, która wydaje się sprawniejsza i śmielej operuje lewą ręką niż otoczenie, oraz w niepokojących, onirycznych epizodach, gdy rzeczywistość zdaje się ulegać zakłóceniu. Tagline „To była ręka… diabła!” nie jest tu jedynie marketingowym chwytem — film zadaje pytanie o źródła zła i inności: czy to demoniczna ingerencja, czy raczej społeczna ekskluzja, która uczyniła z I-Jing postać „inną”?

Nocny targ jest w Left-Handed Girl niemal żywym bohaterem. Kamera rozsmakowuje się w detalach: skwierczenie woka, para unosząca się nad miskami, czerwone plamy betelu na ustach klientów, migające neony odbijające się w mokrym asfalcie. Zdjęcia operują kontrastem — ostrymi, klaustrofobicznymi zbliżeniami na dłonie i twarze oraz szerokimi planami, które pokazują targ jako labirynt pełen świateł i cieni. Sound design podkreśla codzienną brutalność miejsca — rozmowy, klangor naczyń, świst motocykli — aż nagle w ważnych momentach cisza staje się równie wymowna jak największa awantura.

Na pierwszym planie są role kobiece. Shu-Fen to portret samotnej matki zawieszonej między duma a desperacją; sceny, w których pod przykryciem uśmiechu rozkręca swój stragan, należą do najsilniejszych w filmie i pokazują codzienny heroizm. I-Ann to nastolatka z pazurem — jej praca na granicy prawa i moralności dobrze oddaje presję ekonomiczną młodych ludzi w mieście. Jednak film kradnie mała I-Jing: aktorka dziecięca odtwarza ją z magnetyczną mieszanką niewinności i ukrytej siły. To ona przyciąga spojrzenia kamery i widza; jej lewa ręka staje się symbolem — potencjalnie obdarzonym własnym życiem — prowokując do interpretacji od folkloru po psychoanalizę.

Left-Handed Girl jest filmem, który mówi o wielu rzeczach naraz: o neoliberalnej ordzinacji pracy, o matczynej odpowiedzialności, o migracji wewnętrznej i niuansach życia w metropolii, ale też o tym, co w nas oswojone, a co obce. Reżyser(ka) nie podaje jednoznacznych odpowiedzi — finał jest raczej nagłym światłem w mroku niż wyjaśnieniem. To decyzja artystyczna, która z jednej strony buduje aura tajemnicy, z drugiej może frustrować widzów oczekujących klasycznego zamknięcia.

Stylowo Left-Handed Girl balansuje między realizmem a surrealizmem. Widać w nim inspiracje azjatycką kinematografią autorską — od poetyki Hou Hsiao-hsiena, przez nocny romantyzm w stylu Wong Kar-waia, po subtelną grozę przypominającą seanse Apichatponga — ale produkcja zachowuje własny głos. Cennym elementem jest tempo: film jest cierpliwy, pozwala na przedłużone sceny i obserwacje, co sprawia, że momenty nadprzyrodzone zyskują na sile przez kontrast z codziennością.

Mankamenty? Kilka wątków pobocznych pozostaje nie do końca rozwiniętych, a niektóre symboliczne obrazy mogą wydawać się pretensjonalne, jeśli bierze się je dosłownie. Mimo to całość działa dzięki wspomnianej atmosferze i aktorskim kreacjom.

Dla kogo jest Left-Handed Girl? Dla widzów ceniących kino, które miesza realizm społeczny z metafizycznymi metaforami; dla tych, którzy lubią powolne, nastrojowe obrazy i nie boją się niejednoznacznych zakończeń. To film, który długo pozostaje w pamięci — jak echo dzwonka nad stoiskami nocnego targu, tylko że to echo niesie niepokój i fascynację zarazem.

Podsumowując: Left-Handed Girl to odważna, momentami zabrudzona betelem i olejem opowieść o kobiecości, przetrwaniu i granicach między tym, co ludzkie, a tym, co nie do końca wytłumaczalne. Kino, które kusi i nie daje łatwych odpowiedzi — i o to w nim trzeba tylko raz raz zaklaskać, a potem trzymać się mocno fotela.