Kopnęłabym cię, gdybym mogła — film, który nie daje spokoju

Gdy A24 po raz kolejny sięga po opowieść balansującą na granicy realizmu i psychologicznej wiwisekcji, można spodziewać się kina, które nie daje łatwych odpowiedzi. Kopnęłabym cię, gdybym mogła to właśnie taki obraz: intymny, brutalnie szczery i momentami zupełnie przerażający w swojej codziennej prawdzie. Nagrodzona na Berlinale 2025 kreacja Rose Byrne to serce tego filmu — jej Linda to kobieta, której życie rozsypuje się na kawałki, a kamera A24 śledzi każdy upadek.

Fabuła wydaje się prosta: Linda, na pozór zwyczajna matka i żona, toczy codzienną walkę z rzeczywistością. Gdy jej córka zapada na tajemniczą chorobę, a mąż coraz częściej znika w obietnicach i interesach, dom przestaje być bezpiecznym schronieniem. Zamiast tego staje się polem bitwy — z systemem opieki, z biurokracją, z własnym ciałem i pamięcią. Reżyser/ka (bez spektakularnych gestów) koncentruje się na drobnych gestach, przerysowanych rytuałach i chwili, w której każdy kolejny obowiązek oznacza przekraczanie kolejnej granicy wytrzymałości.

Rose Byrne daje tu aktorski pokaz na granicy samozniszczenia i zuchwałej czarnej komedii. Jej Linda to kobieta, która w jednej scenie umiera ze zmęczenia przy pralce, a w drugiej wybucha bezsilnym, gorycznym śmiechem. Byrne potrafi uczynić z ciszy pełny napięcia monolog — spojrzenia, bezruch, drobne tiki mówią więcej niż słowa. Nagroda Berlinale to w tym kontekście zrozumiały gest: kreacja, która nie szuka upiększeń, zapada w pamięć dzięki prawdzie i surowości.

Estetyka filmu jest oszczędna, lecz nie surowa — kamera preferuje bliskie plany, przeciągnięte ujęcia wnętrz i sposób, w jaki światło wpada przez szczeliny rolet. Kolorystyka oscyluje między wypranymi szarościami a dziwnymi ciepłymi tonami, które za każdym razem wydają się fałszywe — jakby domu brakowało naturalnego oddechu. Montaż wprowadza rytm narastającej klaustrofobii: sceny codziennej rutyny przecinane są fragmentami koszmaru i halucynacji, dzięki czemu widz zaczyna wątpić, czy rzeczywiście istnieje liniowa granica między rzeczywistością a strachem Lindy.

Dźwięk w filmie pełni rolę prowodyra nastroju. Subtelne rozmycia ambientowe, mechaniczne tykanie, odgłosy sprzętów domowych i nagłe cisze tworzą aurę ciągłego zagrożenia. Muzyka, gdy się pojawia, rzadko daje ulgę; wręcz podkreśla absurdalność sytuacji i bezradność bohaterki. W tym sensie Kopnęłabym cię, gdybym mogła to film, który wymusza empatię — nie przez patos, lecz przez zmuszenie widza do towarzyszenia bohaterce w najdrobniejszych obowiązkach, które z czasem stają się nie do udźwignięcia.

Jednym z najsilniejszych wątków jest relacja Lindy z córką. Twórcy nie serwują nam melodramatu ani wielkich frazesów: choroba dziecka zostaje pokazana w praktycznym wymiarze — wizyty u lekarzy, nocne czuwanie, bezsenne godziny spędzone na monitorowaniu stanu zdrowia. To zderzenie miłości z bezsilnością jest źródłem najbardziej poruszających scen filmu. Nie mniej istotny jest wątek znikającego męża — jego nieobecność nie jest jedynie literalna; staje się symbolem pęknięć współczesnej rodziny, ekonomicznej presji i emocjonalnego wycofania.

Film zadaje też pytania społeczne: jaką cenę płaci jednostka w systemie, który nie potrafi odpowiednio reagować na kryzys? W jaki sposób rola opiekuna kobiety jest deprecjonowana i jak prowadzi to do erozji tożsamości? Kopnęłabym cię, gdybym mogła pokazuje, że granice ludzkiej wytrzymałości nie są jedynie prywatnym problemem, ale odbiciem szerszych, strukturalnych zaniedbań.

Choć film momentami może być przytłaczający — ciężar emocji i brak jednoznacznego katharsis nie ułatwiają seansu — to właśnie ten brak „porządnego” zakończenia czyni go bardziej prawdziwym. Obraz odmawia prostego uzdrowienia; zamiast tego pozostawia widza z pytaniem o granice, które przekraczamy dla bliskich, i o to, co nam zostaje, gdy te granice pękają.

Kopnęłabym cię, gdybym mogła to kino, które angażuje zamiast uspokajać. To przykład filmu, który dzięki aktorskiej sile Rose Byrne i precyzyjnej, choć skromnej reżyserii A24, potrafi uczynić z codzienności pole bitwy emocji. Dla widzów poszukujących intensywnego, refleksyjnego kina rodzinnego (w szerokim i niekoniecznie przyjemnym znaczeniu) — pozycja obowiązkowa.