Kopnęłabym cię, gdybym mogła — recenzja

A24 znów nie zawodzi — ich najnowsza propozycja, Kopnęłabym cię, gdybym mogła, to nie tyle film, co intensywne doświadczenie emocjonalne. Na jego czele stoi Rose Byrne w kreacji, która — jak przypomina nagroda Berlinale 2025 — nie pozwala o sobie zapomnieć: surowa, bolesna i bezlitosna dla własnej bohaterki, a jednocześnie głęboko ludzka.

O czym jest film? W centrum historii znajduje się Linda, kobieta na pozór prowadząca zwyczajne życie: praca, małżeństwo, córka. Z czasem jednak jej świat zaczyna pękać w szwach. Gdy córka zapada na tajemniczą chorobę, a mąż znika pod pretekstem “interesów”, codzienność Lindy zamienia się w nieustający bieg z przeszkodami — ciągłe wizyty u lekarzy, finansowa niepewność, społeczna izolacja i rosnące poczucie bezsilności. Reżyser(ka) prowadzi nas przez kolejne dni bohaterki jak przez tor przeszkód: kolejne upadki i próby wstawania są ukazane z brutalną uczciwością.

Rose Byrne daje tutaj aktorski majstersztyk: jej Linda to postać złożona, pełna sprzeczności — z jednej strony opiekuńcza matka na skraju wyczerpania, z drugiej ktoś, kto zaczyna tracić kontrolę nad językiem ciała i emocjami. W kilku scenach wystarczy jedynie spojrzenie, by poczuć presję, którą nosi. To właśnie ten rodzaj subtelnej, a jednocześnie przejmującej pracy aktorskiej zapewnił tej kreacji nagrodę na Berlinale.

Estetycznie film balansuje między realizmem a symboliczną stylizacją. Kameralna, często ściszona paleta barw i klaustrofobiczne kadry zbliżają widza do Lindy, podczas gdy epizodycznie rozświetlane ujęcia otoczenia — puste ulice, kliniczne wnętrza gabinetów, zimne korytarze szpitali — podkreślają jej osamotnienie. Montaż jest dynamiczny, momentami skokowy; dzięki temu wrażenie „niekończącego się biegu” jest nie tylko metaforą, lecz doświadczeniem narracyjnym.

Muzyka i dźwięk pełnią tu rolę misternie zaprojektowaną: oszczędne motywy muzyczne, utilitarne szumy i niepokojące cisze tworzą akustyczny krajobraz, w którym każdy akt jest obarczony ciężarem. Reżyserka/er wykorzystuje dźwięk, by uwypuklić wewnętrzne stany Lindy — czasem cisza mówi więcej niż gwałtowne crescendo.

Tematycznie Kopnęłabym cię, gdybym mogła dotyka m.in. ciężaru opieki nad chorym dzieckiem, kryzysu małżeństwa, rozczarowania instytucjami i społecznego niezrozumienia dla osób zmagających się z chronicznym stresem i wyczerpaniem. Film stawia pytania o granice wytrzymałości: jak długo można funkcjonować na autopilocie, zanim zacznie się tracić to, co definiuje „ja”? Nie ma tu łatwych odpowiedzi — zakończenie zamiast zamykać, raczej podsyca refleksję.

W obsadzie pojawiają się role postaci, które są ważne, choć nie zawsze w centrum — lekarze, sąsiedzi, przypadkowi świadkowie rozkwitającej tragedii Lindy. Ich obecność pokazuje, jak cienka jest granica między zainteresowaniem a obojętnością otoczenia. Najciekawszy jednak jest sposób, w jaki film unika taniego moralizowania; to bardziej studium kondycji niż oskarżenie kogokolwiek konkretnie.

Kopnęłabym cię, gdybym mogła to film wymagający — nie dla widza szukającego rozrywki bez konsekwencji. To produkcja, która absorbuje i potrafi zostawić ślad. A24, znane z odważnych artystycznych wyborów, po raz kolejny pokazuje, że potrafi produkować kino ambitne, które jednocześnie zostaje w pamięci dzięki aktorskiemu wykonaniu najwyższej próby.

Dla kogo? Dla miłośników psychologicznych dramatów, dla widzów zainteresowanych tematami macierzyństwa i kryzysów osobistych, a także dla tych, którzy cenią kino skupione na aktorskich kreacjach. Kopnęłabym cię, gdybym mogła to propozycja, która boli — ale z bólu może wyrosnąć ważna rozmowa.