Kopnęłabym cię, gdybym mogła to film, który wali prosto w mostek i nie daje widzowi chwili wytchnienia. Wyprodukowany przez A24, ze wspomnianą już nominowaną do Oscara i nagrodzoną Złotym Globem kreacją Rose Byrne, obraz ten nie oferuje łatwych odpowiedzi ani wygodnych rozwiązań — zamiast tego serwuje surowe, przejmujące studium kobiecej wytrzymałości, której granice stopniowo się rozmywają.

Fabuła jest prosta w zarysie, ale niezwykle gęsta w konsekwencjach. Linda — zmagająca się z narastającym chaosem życia codziennego — nagle staje przed serią nieoczekiwanych katastrof: jej córka zapada na tajemniczą chorobę, a mąż znika, tłumacząc się „w interesach”. To, co na początku wygląda jak kryzys do rozwiązania, szybko przeobraża się w ciąg drobnych, brutalnych upadków, które odsłaniają dawno skrywane lęki, urazy i mechanizmy obronne. Reżyser (bez wskazywania nazwiska) decyduje się na intymny, niemal klaustrofobiczny ton — obserwujemy Lindę z bliska, poznajemy jej rozedrganie poprzez detale: niewyspanie, pojedyncze rozmowy, elementarne zadania dnia codziennego, które stają się trudne lub wręcz niemożliwe.

To przede wszystkim film o macierzyństwie i przemęczeniu. A24 wielokrotnie udowadniało, że potrafi opowiadać o kobiecych doświadczeniach w sposób nieupiększony i nieheroiczny; tutaj ten model działa znakomicie. Linda nie jest ani wzorem do naśladowania, ani kalką cierpiącej matki z melodramatu. To postać skomplikowana, odruchowa, czasem niedająca się lubić — i właśnie dlatego tak bardzo prawdziwa. Choroba córki i nieobecność partnera stawiają ją w sytuacjach, które wymuszają wybory pozbawione komfortu moralizacji: szuka pomocy, krzyczy, ucieka, walczy — i często upada, tylko po to, by znów podnieść się na kolejny dzień.

Główną siłą filmu jest kreacja Rose Byrne. Jej Linda jest pełna sprzeczności: jednocześnie opiekuńcza i wycofana, zdeterminowana i bezradna. Byrne potrafi w jednym ujęciu przejść od sarkastycznego dystansu do rozpaczliwego błagania; jej gra unika efekciarstwa, opiera się na drobnych gestach, spojrzeniach i napięciu w głosie. To właśnie dzięki tej subtelności postać nabiera ciężaru i autentyczności — widz zaczyna rozumieć, że dramat filmu nie leży wyłącznie w kryzysie rodzinnym, ale w długotrwałym, codziennym ścieraniu się na granicy możliwości.

W warstwie wizualnej film stawia na realizm przełamywany chwilami ekspresji. Kameralna fotografia, często zbliżeniowa, podkreśla klaustrofobię przestrzeni domowej; jednocześnie drobne kompozycje i ostre kadry ukazują momenty, kiedy rzeczywistość pęka, a Linda traci orientację. Montaż nie pozwala na zbyt długie wytchnienie — tempo bywa momentami duszne, co potęguje wrażenie nieustannego biegu z przeszkodami, o którym mówi opis filmu. Równie ważna jest praca z dźwiękiem: codzienne odgłosy mieszają się z fragmentaryczną ścieżką muzyczną, nadając scenom ambiwalentny charakter — czasem melancholijny, czasem świadomie przerysowany.

Tematycznie Kopnęłabym cię, gdybym mogła to obraz o upadku i przetrwaniu, ale nie w sensie prostego triumfu. Film nie proponuje katharsis w postaci oświecenia czy spektakularnego odrodzenia. Zamiast tego zostawia widza z pytaniem o to, co oznacza godne radzenie sobie z sytuacją, której nie da się „naprawić” raz na zawsze. To kino, które pyta: jak żyć dalej, kiedy fundamenty pękają? I czy „dalej” zawsze musi być równoznaczne z usprawiedliwieniem?

Dla kogo jest ten film? Dla widzów, którzy cenią psychologiczne portrety bohaterów i nie boją się niekomfortowych emocji. Dla osób szukających kina, które zamiast racjonalizować ból, pozwala mu istnieć — czasem chaotycznie, często krwawo, ale zawsze szczerze. Fanom twórczości A24 film przypomni ich fascynację surowym realizmem i dbałością o detale psychologiczne; dla tych, którzy odkryją go po raz pierwszy, może stać się boleśnie bliskim doświadczeniem.

Kopnęłabym cię, gdybym mogła to produkcja, która zostaje w głowie jeszcze długo po napisach. To niełatwa, lecz konieczna pozycja w katalogu współczesnego kina kobiecego — przede wszystkim dzięki Rose Byrne, która swoją nominowaną do Oscara i nagrodzoną Złotym Globem rolą daje widzowi pełen przekonania portret kobiety na krawędzi.