„Dziady II” – rytuał, który wraca na scenę

W Polskim Teatrze Tańca Monika Błaszczak sięga po „Dziady” nie jak po szkolny obowiązek, lecz jak po żywy, pulsujący materiał sceniczny. „Dziady II” zapowiadają się jako spektakl, który łączy choreografię, teatr i muzykę w jeden intensywny obraz wspólnoty, pamięci oraz spotkania z tym, co niepokojące, a zarazem bliskie. Ponadto twórcy proponują odczytanie Mickiewiczowskiego rytuału przez ciało: dynamiczne, czułe i podatne na pęknięcia.

Ciało jako medium pamięci

W centrum przedstawienia staje spotkanie z cudzymi duszami i własnymi cieniami. Jednak nie chodzi tu wyłącznie o literacką interpretację klasyki, lecz przede wszystkim o doświadczenie, które rozgrywa się między wykonawcami a widzami. W efekcie scena zamienia się w przestrzeń bezpiecznego ryzyka: można tu przywołać to, co wyparte, oswoić lęk i na nowo pomyśleć o relacyjności.

Choreografia Moniki Błaszczak prowadzi więc nie tyle do ilustracji tekstu, ile do jego przemieszczenia. Z kolei dramaturgia Teresy Fazan porządkuje ten materiał tak, by rytuał nie stał się muzealnym cytatem, lecz współczesnym doświadczeniem. Właśnie dlatego „Dziady II” mogą zainteresować zarówno widzów szukających w tańcu emocjonalnej intensywności, jak i tych, którzy cenią teatralne interpretacje literackich mitów.

Zespół, który buduje nastrój

Na mocny sceniczny efekt pracuje zespół twórczy o wyraźnie interdyscyplinarnym składzie. Scenografia, wideo i grafika Eweliny Węgiel, kostiumy Armada Tomasza oraz muzyka julka ploski Premium tworzą środowisko, które powinno prowadzić widza przez kolejne warstwy znaczeń. Co więcej, konsultacje merytoryczne Łukasza Kozaka sugerują, że spektakl chce nie tylko inspirować się tradycją, ale też wchodzić z nią w uważny dialog.

W obsadzie premierowej pojawią się m.in. Alicja Augustynek, Maksymilian Bańdo, Mateusz Bossy, Momoko Den, Julia Hnatów, Mateusz Krzysiak, Ewa Krzywicka, Luke Lamkin i Katarzyna Niżnik. Taka różnorodność wykonawcza zwykle wzmacnia wrażenie zbiorowego rytuału, dlatego można spodziewać się przedstawienia, które opiera się na energii całego zespołu, a nie na jednym dominującym bohaterze.

Dlaczego warto zwrócić uwagę

„Dziady II” wpisują się w nurt teatru tańca, który nie boi się wielkich tematów. Tymczasem zamiast monumentalnego patosu dostajemy obietnicę bliskiego, cielesnego spotkania z tradycją. W rezultacie klasyka może zabrzmieć świeżo, a zarazem nie stracić swojej mocy. Warto dodać, że taki sposób pracy z kanonem często otwiera nowe znaczenia właśnie wtedy, gdy rezygnuje z dosłowności.

Spektakl może więc zainteresować tych, którzy lubią teatr zanurzony w ruchu, obrazach i dźwięku. Na przykład publiczność śledząca współczesne poszukiwania choreograficzne znajdzie tu zapewne coś więcej niż adaptację znanego tekstu: raczej propozycję wspólnego przeżycia, które zostaje w pamięci na długo.

Podsumowanie

Co: „Dziady II”
Gdzie: Polski Teatr Tańca, ul. Taczaka 8, Poznań
Kiedy: 24.10.2026, godz. 20:00
Za ile: 90 zł normalny, 60 zł ulgowy