„Dziady II” wracają jako żywy rytuał

W „Dziadach II” Monika Błaszczak proponuje spotkanie, które wykracza poza klasyczną opowieść sceniczną. To nie tylko taneczna interpretacja Mickiewicza, ale przede wszystkim próba wejścia w przestrzeń pamięci, relacji i wspólnoty. Twórcy prowadzą widza ku cudzym duszom, jednak równie mocno ku własnym cieniom. W rezultacie spektakl zapowiada się jako intensywne doświadczenie, które łączy poetykę obrzędu z nowoczesnym językiem ruchu.

Rytuał, który nie zamyka się w muzealnym geście

„Dziady” od dawna fascynują artystów, ponieważ niosą w sobie napięcie między sacrum a codziennością, między pamięcią a potrzebą kontaktu z tym, co nieuchwytne. Błaszczak i jej zespół nie traktują tego tematu jak literackiego pomnika. Przeciwnie, wydobywają z niego żywą energię, dlatego rytuał staje się tu przestrzenią spotkania z żywymi i nie/umarłymi, a także okazją do odnowienia relacyjności. Co więcej, taka perspektywa pozwala zobaczyć romantyczny tekst w zupełnie nowym świetle.

Ciało jako medium pamięci

Najmocniej wybrzmiewa tu ciało — wprawione w ruch, podatne na napięcia, otwarte na obecność innych. Właśnie w tym fizycznym wymiarze spektakl szuka odpowiedzi na pytania o wspólnotę, pragnienie i potrzebę bycia razem. Z kolei choreografia Moniki Błaszczak może zbudować napięcie między indywidualnym doświadczeniem a zbiorowym rytmem. Tymczasem muzyka julek ploskiego Premium, scenografia Eweliny Węgiel oraz światło Michała Stenzla tworzą warstwę, która nie tylko wspiera taniec, lecz także buduje osobny, sugestywny świat.

Zespół, który pracuje na wspólny efekt

Warto dodać, że „Dziady II” powstają jako przedsięwzięcie zespołowe, a każdy z elementów produkcji zdaje się prowadzić w tę samą stronę: ku spektaklowi gęstemu, zmysłowemu i niejednoznacznemu. Dramaturgia Teresy Fazan, kostiumy Armady Tomasza oraz multimedialna warstwa przygotowana przez Michała Beszczyńskiego sugerują przedstawienie, które łączy tradycję z nowoczesnością bez popadania w dekoracyjność dla samego efektu. Ponadto obsada premierowa liczy wiele wyrazistych osobowości, dlatego można spodziewać się energii zespołowej, która dobrze służy takiemu tematowi.

Zaproszenie do współuczestnictwa

Spektakl nie chce mówić o obrzędzie z dystansu. On zaprasza do środka, jednak nie po to, by widz otrzymał gotową interpretację. Raczej po to, by sam wszedł w obszar pytań o obecność, nieobecność i wspólnotę. Na scenie Polski Teatr Tańca może więc stać się miejscem spotkania z tym, co osobliwe, nieoczywiste i wciąż domagające się nazwania. W efekcie „Dziady II” zapowiadają się jako przedstawienie, które bardziej odsłania niż objaśnia.

Podsumowanie

Co: „Dziady II”

Gdzie: Polski Teatr Tańca, ul. Taczaka 8, Poznań

Kiedy: 23.10.2026, godz. 20:00

Za ile: 90 zł normalny, 60 zł ulgowy