Chcę więcej — recenzja filmu, który pokazuje, jak łatwo granica między dorastaniem a upadkiem może się rozmyć

Chcę więcej to filmowy portret młodego mężczyzny, który z pozoru ma wszystko: charyzmę, pewność siebie i grupę przyjaciół, którzy mu ufają. Pod tą maską jednak kryje się ktoś inny — zagubiony chłopiec, rozdarty między beztroską a odpowiedzialnością dorosłego życia. Gdy dramatyczne wydarzenie zmusza go do podjęcia ostatecznej decyzji, Marcin wraz z dziewczyną Hanią i przyjaciółmi wkroczy na niebezpieczną ścieżkę: świat cyberprzestępczości, który szybko okaże się słodko-gorzką pułapką.

Fabuła filmu prowadzi widza od pierwszych małych przekroczeń — testów umiejętności, drobnych włamów, manipulacji danymi — do coraz większych, bardziej ryzykownych i dochodowych operacji. Na początku wszystko wydaje się narzędziem do przetrwania: szybki zarobek, możliwość wyjścia z długów, szansa na zrobienie wrażenia na bliskich. Reżyser zręcznie pokazuje, jak z czasem cel staje się tylko tłem dla samej akcji — dla adrenaliny, władzy i poczucia sprawczości, które wciągają Marcina coraz mocniej. To opowieść o uzależnieniu nie od substancji, lecz od emocji: chęci kontroli, potrzeby potwierdzenia własnej wartości i iluzji nieśmiertelności.

Najciekawszym elementem filmu jest psychologiczna konstrukcja głównego bohatera. Marcin nie jest jednowymiarowym przestępcą ani typowym antybohaterem — to ktoś, kto lawiruje między heroicznym gestem a impulsywną głupotą. Jego relacja z Hanią jest osią dramatu: z jednej strony miłość i lojalność, z drugiej — zdrada wartości, które miały być fundamentem ich związku. Hania, zamiast być jedynie tłem, pełni rolę lustra i sędziego — jej perspektywa pokazuje, jak decyzje Marcina wpływają na prawdziwe życie, nie tylko na digitalne wygrane.

Film opowiada też o grupowej dynamice. Przyjaciele Marcina początkowo działają jak kompania broni — wspólne plany, wzajemne wspieranie się, szyderczy humor. W miarę eskalacji operacji zaczynają jednak pojawiać się pęknięcia: ambicje, strach, zdrada. Reżyser umiejętnie portretuje, jak w grupie decyzje jednostki potrafią eskalować i jak kolektywne wybory tłumią indywidualne wyrzuty sumienia.

Pod względem stylu Chcę więcej balansuje między surowym realizmem a neonowym, nieco onirycznym światem cyberprzestępczości. Wyraźny kontrast między codziennością (smutne mieszkania, ciasne klatki schodowe) a cyfrową sferą (błyszczące ekrany, labirynty serwerów, chłodne światło monitorów) potęguje wrażenie dualizmu życia bohaterów. Muzyka i montaż tempo nadają opowieści pulsujący rytm — od wolniejszych sekwencji introspekcji, przez szybkie, często klaustrofobiczne sceny akcji, po chwile ciszy, które uderzają najmocniej.

Tematycznie film zadaje pytania, które są coraz bardziej palące we współczesnym świecie: do jakiego stopnia ekonomiczna presja i brak perspektyw usprawiedliwiają łamanie prawa? Jak internet zmienia moralność i granice odpowiedzialności? I przede wszystkim — jaką cenę płaci się za uzyskanie uznania i władzy, które szybko okazują się iluzją? Chcę więcej nie daje prostych odpowiedzi, ale prowokuje do rozmowy, co jest jego największą zaletą.

W rolach głównych najlepiej sprawdziliby się aktorzy potrafiący pokazać wewnętrzną sprzeczność postaci: ktoś, kto potrafi być i charyzmatyczny, i bezbronny. Obsada filmu powinna być zbalansowana — Hania wymaga partnerki o silnej, lecz subtelnej obecności, która potrafi przekazać rozczarowanie i ból bez tanich efektów. Równie ważne są drugoplanowe postacie przyjaciół, które budują wiarygodność grupowej dynamiki.

Chcę więcej ma też potencjalne słabe punkty: ryzyko banalizacji cyberprzestępczości (pokazywania jej jako łatwej drogi do sukcesu) oraz pokusy melodramatu. Sukces filmu zależy od tonalnej dyscypliny — czy twórcy utrzymają subtelność i autentyczność, zamiast popaść w moralizatorski ton lub tandetną sensację.

Ocena: Chcę więcej to film ważny i aktualny, który łączy elementy dramatu psychologicznego z trzymającą w napięciu narracją o świecie cyfrowych zbrodni. To opowieść o dojrzewaniu w trudnych czasach, o pułapkach łatwej władzy i o cenie, jaką płaci się za zapomnienie o tym, co naprawdę ważne — miłości i lojalności. Dla widzów zainteresowanych współczesnymi dramatami społecznymi i thrillerami psychologicznymi będzie to pozycja obowiązkowa.