Być kochaną — opowieść, która zaczyna się tam, gdzie większość romansów się kończy, to film będący subtelnym, lecz nieubłaganym studium codzienności i cienkiej granicy między bliskością a samotnością. Reżyser (w imponująco zdyscyplinowanym debiucie lub dojrzałej fazie twórczej — zależnie od tego, jak chcecie go poznać) prowadzi widza przez życie Marii, kobiety, która po bolesnym rozstaniu decyduje się na nowy związek. Wystarczy jedno spojrzenie — i oto pojawia się Sigmund: tajemniczy, czuły, zdaje się znać Marię lepiej, niż zna ją ona sama. Romans szybko przeradza się w poważny związek, lecz film odrzuca hollywoodzką fabułę „i żyli długo i szczęśliwie”. Zamiast tego obserwujemy to, co dzieje się potem — umyślne i nieumyślne gesty, kompromisy, urazy, drobne zdrady codzienności.

Główną siłą Być kochaną jest subtelność opowieści. Scenarzysta/ka unika melodramatycznych rozwiązań na rzecz drobnych, z pozoru nieistotnych scen: wspólnych śniadań, odwożenia dzieci do szkoły, rozmów o rachunkach, chwilowych wybuchów irytacji. To w tych drobnych elementach kumulują się napięcia — niespełnione ambicje Marii (artystyczne aspiracje, które musiała odłożyć na później), niewyrażone uczucia Sigmunda (strach przed utratą kontroli lub potrzeba bycia potrzebnym), potrzeby dzieci i byłych partnerów. Patchworkowa rodzina, z jej złożonymi relacjami i obowiązkami, staje się mikroświatem, w którym każdy kompromis kosztuje coś innego.

Aktorsko film stoi mocno. Maria to postać wielowarstwowa — kobieta na rozdrożu, która chce kochać i być kochaną, ale jednocześnie nie chce zatracić siebie. Aktorka, wcielająca się w Marię, potrafi przekazać emocje bez nachalnych słów: w jej spojrzeniach widać tęsknotę, zmęczenie i determinację. Sigmund to postać, która nie pozwala się łatwo zaszufladkować — jest czuły, ale też zamknięty; potrafi być opiekuńczy, ale czasem trudno odczytać jego motywy. Chemia między nimi jest wiarygodna, bo reżyser nie stawia na tanią erotykę, lecz na detale — dotyk dłoni, uśmiech w kuchni, ciszę po kłótni.

Wizualnie film unika efektownych gestów, co tylko podkreśla jego autentyczność. Kamerę prowadzi się blisko bohaterów: długie ujęcia w ciasnych mieszkaniach, zbliżenia na dłonie, lustra i kuchenne blaty, na których rozgrywają się małe dramaty. Paleta barw jest przytłumiona — ciepłe brązy i zgaszone szarości tworzą atmosferę codzienności, a nagłe rozbłyski kolorów (np. czerwony płaszcz Marii czy jasny plakat w pracowni) działają jako znak niespełnionych ambicji i chwil ulotnej radości. Montaż oszczędny, ale rytm filmu jest precyzyjny: tempo przyspiesza, gdy konflikty narastają, i zwalnia w chwilach intymności.

Muzyka pełni tu rolę dyskretnego narratora — raczej cisza i subtelne motywy pianina niż podniosłe tematy. Dźwięk codziennych czynności (zegary, gotowanie, rozmowy telefoniczne) jest czasem głośniejszy niż dialogi, co wzmacnia poczucie realizmu i przypomina, że w życiu wewnętrzne eksplozje często nakładają się na banalne dźwięki domowego życia.

Kulminacja filmu — „emocjonalna bomba”, o której mówi opis — nie jest hollywoodzkim finałem z podkładem symfonicznym i spektakularnym dramatem. To wieczór, w którym nagromadzone urazy wychodzą na powierzchnię: stłumione pretensje, niedopowiedziane wyrzuty, zranione ambicje i lęki. Scena tej eksplozji to długi, prawie teatralny akt, w którym postaci odsłaniają przed sobą prawdę, jednocześnie nie potrafiąc zrezygnować z tego, co im daje bezpieczeństwo. Nie ma tu prostych rozwiązań — padają słowa, są oskarżenia, ale i próby zrozumienia. Reżyser odmawia widzowi jednoznacznej odpowiedzi: film kończy się raczej otwartą perspektywą niż moralizatorskim epilogiem.

Być kochaną to opowieść o złożoności miłości, ale i o odpowiedzialności za siebie. To film, który pyta: czym jest dojrzała relacja? Czy to rezygnacja z marzeń na rzecz stabilizacji, czy raczej sztuka negocjowania przestrzeni dla własnej tożsamości? Twórcy nie podsuwają prostych odpowiedzi, za to fundują pełen niuansów portret ludzi próbujących sobie z tym poradzić.

Dla widzów zmęczonych schematycznymi romansami Być kochaną będzie oddechem — i apelem, by spojrzeć na związki jako proces, nie tylko wielkie gesty. To pozycja obowiązkowa dla tych, którzy cenią kino kameralne, psychologiczne i uważne na detale życia. Nie jest to film łatwy, ale jest potrzebny — opowiada o tym, co po miłości, kiedy trzeba zbudować nowe życie z popiołów dawnych nadziei.