Kiedy większość romansów kończy się pocałunkiem na schodach lub napisem „i żyli długo i szczęśliwie”, „Być kochaną” zaczyna się dopiero wtedy, gdy kurz opadnie. To film, który zamiast łatwej egzaltacji wybiera codzienność — tę zmywalną, chaotyczną, pełną śladów poprzednich związków i niedomkniętych oczekiwań. I w tej – pozornie zwyczajnej – scenerii rozgrywa się emocjonalna detonacja.

Główną bohaterką jest Maria: kobieta, która po rozstaniach i drobnych życiowych porażkach decyduje się na nowy początek. Spotkanie z Sigmundem, mężczyzną o magnetycznym spojrzeniu i spokojnej manierze, przypomina jej déjà vu – „wystarczy jedno spojrzenie i czuję się, jakbym znała go całe życie”. Gwiaździsty początek, namiętny romans, wspólne plany – wszystko dzieje się szybko, z niepokojącą naturalnością. Reżyser(ka) świadomie umieszcza nas tuż po etapie fascynacji: tu zaczyna się kwestia znacznie trudniejsza niż zakochanie — utrzymanie związku.

Patchworkową rodzinę reżyser(ka) prezentuje bez sentymentu. Dzieci z poprzednich relacji, bliscy, którzy nie potrafią odnaleźć się w nowych rolach, praca wymagająca poświęceń i własne marzenia, które nigdy nie zdążyły się zrealizować — to koktajl, który szybko ujawnia pęknięcia. Film nie szuka winnych na siłę; zamiast tego krok po kroku odsłania, jak drobne gesty, przemilczenia i kompromisy podkopują fundamenty wspólnego życia. Niewyrażone uczucia kumulują się jak napięcie w kablach — aż któregoś wieczoru następuje wybuch.

Styl narracji jest oszczędny, a jednocześnie precyzyjny. Sceny domowe wydają się zarówno intymne, jak i klaustrofobiczne — operator kamery lubi przybliżenia, które zatrzymują się na dłoniach, na zmęczonych twarzach bohaterów, na śladach na filiżance po kawie. Paleta barw jest stonowana: szarości, ziemiste brązy i zgaszone zielenie potęgują wrażenie „zwyczajności”, w której skrywane są wielkie napięcia. Muzyka to oszczędny akompaniament – fragmenty fortepianu i smyczków pojawiają się tylko wtedy, gdy film chce podkreślić wewnętrzną zmianę bohaterów, poza tym dominuje dźwięk dnia codziennego: rozmowy, sygnały telefonu, hałas z łazienki — drobiazgi, które budują dramaturgię.

Aktorskie kreacje są jednym z najmocniejszych punktów filmu. Maria to postać złożona, balansująca między potrzebą bliskości a strachem przed utratą siebie; aktorka wkłada w nią delikatność i twardość w równych proporcjach. Sigmund — charyzmatyczny, ale przez to i bardziej skomplikowany — sprawia, że widz zaczyna kwestionować własne sympatie: czy to on zawinił, czy raczej oboje dryfowali w stronę nieuchronnego konfliktu? Równie ważne są role dzieci i byłych partnerów — film pokazuje, że „nowy początek” nigdy nie jest pustą kartą, lecz cumowaniem przy brzegu, na którym zostało wiele rzeczy do uporządkowania.

Tematycznie „Być kochaną” eksploruje kilka poziomów. To opowieść o drugich szansach i o tym, ile kosztuje ich wykorzystanie. To także refleksja nad genderowymi podziałami obowiązków emocjonalnych i materialnych w związkach – kto rezygnuje z kariery, kto przejmuje obowiązki domowe, i jak trudno potem rozmawiać o tych decyzjach. Film dotyka też kwestii tożsamości: czy bycie kochaną oznacza oddanie części siebie? Czy miłość wystarcza, by skleić rodzinę złożoną z kawałków?

Reżyser(ka) nie daje łatwych odpowiedzi. Narracja unika moralizatorskiego tonu, woli raczej pozostawić widza z pytaniami i obrazami, które długo nie chcą odejść. Zakończenie jest niedopowiedziane, nieco gorzkie, ale sprawiedliwe — zgodne z tonacją całego filmu, która stawia na realizm zamiast melodramatycznych fajerwerków.

Dla kogo jest ten film? Dla widzów, którzy cenią kino obyczajowe z temperamentem, lekkim chłodem i refleksją. Dla tych, którzy chcą zobaczyć, jak wygląda „miłość po romantycznym finale”, jak trudne mogą być kompromisy i jak cienka granica dzieli bliskość od obcości. Można go porównać klimatem do filmów, które badają intymne zawiłości późniejszych etapów życia i relacji — ale „Być kochaną” ma swój własny, dyskretny głos.

Jeśli film ma wadę, to czasem zbyt powolne tempo i momenty, w których dialogi mogłyby być bardziej uściślone. Jednak ta powolność jest też jego siłą: zmusza do wciszenia, do obserwacji i do myślenia. Po seansie zostaje nie tylko opowieść o jednym wieczorze wybuchu, lecz sumaryczny portret życia, które pod presją drobnych napięć potrafi się rozpaść — i bolesna świadomość, że bycie kochaną to nie tylko przywilej, lecz i zobowiązanie wobec samej siebie.