Anzu. Kot‑duch — film, który z pozoru wygląda na lekką baśń o mówiącym kocie, okazuje się subtelną, poruszającą opowieścią o żałobie, dorastaniu i znalezieniu domu tam, gdzie się go najmniej spodziewamy.

O czym jest film
Główna bohaterka, jedenastoletnia Karin, dopiero co straciła matkę. Tata, przytłoczony własnym bólem i „ważnymi sprawami”, zostawia dziewczynkę pod opieką dziadka, opiekuna starej świątyni. Tam Karin spotyka Anzu — kota‑ducha wielkości człowieka, który mieszka w świątyni i zachowuje się jak prawdziwy kot: jest leniwy, złośliwy, chadza własnymi ścieżkami. Różnicą jest to, że Anzu jeździ na skuterze, non‑stop rozmawia przez komórkę i dorabia jako masażysta. Z tęsknoty za ojcem, a zwłaszcza za nieobecną matką, Karin wyrusza w podróż do Tokio. To, co miało być samotną wyprawą, szybko zmienia się w drogę przez śmiech, drobne kłopoty i niespodziewane lekcje — bo Anzu, mimo pozornej nieodpowiedzialności, staje się najlepszym towarzyszem podróży.

Ton i tematyka
Anzu. Kot‑duch zręcznie balansuje pomiędzy humorem i melancholią. Na pierwszy plan wysuwa się duet — uparte, zadziorne dziecko i cyniczny, ale ciepły kot‑opiekun — który funkcjonuje jak para nierównych przyjaciół. Film urzeka drobnymi, intymnymi momentami: rozmowami przy zapalonym neonem sklepie, samotnymi wieczorami w pociągu, niespodziewanymi drobnymi gestami życzliwości ze strony obcych. W tle pojawiają się poważniejsze wątki: żałoba, poczucie opuszczenia, potrzeba przynależności i dorastanie. Produkcja nie popada w patos — emocje są ukazywane poprzez małe gesty i symbole (stare anioły w świątyni, pamiątki po matce, ulotne spojrzenia), co dodaje filmowi wiarygodności i delikatności.

Charakterystyka postaci
Karin to bohaterka, która nie jest ani estetyzacją smutku, ani przesadnie rezolutnym dzieckiem‑wyimaginowanym bohaterem. Jest zraniona, czasem uciążliwa, ale przede wszystkim realna: boi się, obraża, tęskni i próbuje na nowo zdefiniować swoją rolę w świecie bez matki. Anzu natomiast to postać pełna kontrastów — egoistyczny, niefrasobliwy, a jednak niezwykle empatyczny. Jego manieryzm (skuter, telefon, masaże) wprowadzają komizm, lecz z czasem widzimy, że za cynizmem kryje się doświadczenie i instynkt opiekuńczy. Relacja między nimi rozkwita powoli — od wzajemnej niechęci, przez tolerancję, po prawdziwą więź.

Warstwa wizualna i muzyczna
Reżyseria (i oprawa artystyczna) stawiają na ciepłą, rysunkową estetykę: miękkie kolory, szczegółowe tła świątyni i zatłoczonego Tokio, kontrastujące ze stonowaną paletą scen księżycowych i chwil zadumy. Animacja subtelnie wykorzystuje detale — ruch ogona, migotanie świateł na mokrym bruku, długie kadry z podróży pociągiem — które potęgują atmosferę. Muzyka łączy tradycyjne instrumenty japońskie z delikatnymi motywami akustycznymi i elektroniką, tworząc ścieżkę dźwiękową, która towarzyszy emocjom, a nie je przytłacza.

Wybrane sceny i momenty
Kilka obrazów zostaje w pamięci: nocna rozmowa Karin z Anzu na dachu autobusu, gdy miasto migocze daleko poniżej; kłótnia z ojcem, która odsłania nieporadność dorosłych; sekwencja w małej, zatłoczonej kawiarni, gdzie obcy dzielą się historiami; oraz scena finałowa — nie spektakularny gest, lecz cichy akt pogodzenia i przyjęcia straty. Film zyskuje dzięki takiej drobnej dramaturgii — momenty kulminacyjne są wyciszone, ale emocjonalnie silne.

Dla kogo jest ten film?
Anzu. Kot‑duch to propozycja dla widzów ceniących kameralne opowieści o emocjach, a także dla rodzin — choć dzieci mogą potrzebować wyjaśnień dotyczących żałoby. Miłośnicy japońskiej estetyki i filmów animowanych z pogłębioną warstwą emocjonalną znajdą tu wiele do odkrycia. To także film dla tych, którzy lubią, gdy magia nie rozwiązuje problemów za bohaterów, a raczej pomaga im spojrzeć na nie z innej perspektywy.

Krytyka
Choć film błyszczy w budowaniu nastroju i relacji między bohaterami, momentami zwalnia zbyt mocno — niektóre sceny wydają się przedłużone, co może zniechęcić widzów oczekujących szybszego tempa. Zdarzają się też drobne luki fabularne dotyczące natury Anzu i zasad świata duchów, które pozostają celowo niedopowiedziane.

Podsumowanie
Anzu. Kot‑duch to ciepła, melancholijna baśń o dorastaniu i potrzebie bliskości, podana z humorem i delikatnym urokiem. To film, który nie obiecuje wielkich rozwiązań, ale daje coś równie cennego: zrozumienie, że nawet w pustce po stracie można znaleźć towarzysza podróży — czasem w postaci kogoś, kto z początku wydaje się tylko złośliwym kotem. warto się wybrać.