05lis15:0017:00Camino dla opornych | Sala Charlie | Kino MaltaKino Malta
Szczegóły
„Camino dla opornych”: od siebie nie da się uciec. Można za to pójść dalej Santiago de Compostela bywa celem duchowych poszukiwań, sprawdzianem wytrzymałości albo obietnicą nowego początku. Dla bohaterów „Camino dla
Szczegóły
„Camino dla opornych”: od siebie nie da się uciec. Można za to pójść dalej
Santiago de Compostela bywa celem duchowych poszukiwań, sprawdzianem wytrzymałości albo obietnicą nowego początku. Dla bohaterów „Camino dla opornych” jest przede wszystkim miejscem, do którego trzeba dotrzeć — najlepiej nie doprowadzając się nawzajem do szaleństwa. Nauczycielka w kryzysie i zbuntowany nastolatek ruszają na szlak bez telefonów, internetu i możliwości łatwej ucieczki. Zostają im plecaki, codzienny marsz oraz towarzystwo, którego żadne z nich prawdopodobnie nie wybrałoby z własnej woli.
Ten punkt wyjścia ma w sobie przewrotny urok. Gdy życie wymyka się spod kontroli, ostatnią rzeczą, na jaką zwykle mamy ochotę, jest wielotygodniowa wyprawa z kimś, kto potrafi nacisnąć każdy czuły punkt. A jednak właśnie taka przymusowa bliskość staje się tutaj szansą na zmianę.
Nauczycielka, która nie ma już gotowych odpowiedzi
Fréd przez piętnaście lat pracowała w szkole. To wystarczająco długo, by nauczyć się rozpoznawać uczniowskie prowokacje, opanowywać trudne sytuacje i występować w roli dorosłej, która wie, co należy zrobić. Niefortunny incydent z uczennicą oraz zawieszenie w pracy podważają jednak tę pewność. Gdy jednocześnie zaczyna rozpadać się jej życie prywatne, zawodowy kryzys staje się częścią znacznie większego załamania.
Propozycja przyjaciółki, by zaangażowała się w program wsparcia młodzieży, wygląda więc jak szansa na odzyskanie gruntu pod nogami. Fréd znów mogłaby być komuś potrzebna, wykorzystać doświadczenie i poczuć, że jej kompetencje nadal mają wartość. Problem w tym, że siedemnastoletni Adam nie przypomina podopiecznego, który z wdzięcznością przyjmie pomoc.
Chłopak ma wybuchowy charakter, trudną przeszłość i nienajlepszą kartotekę. Gniew jest dla niego problemem, ale można też dostrzec w nim rodzaj pancerza: sposób, by nie dopuścić innych zbyt blisko. Spotkanie tej dwójki zapowiada zatem nie tyle spokojną pracę wychowawczą, ile starcie dwóch osób, które same znajdują się na granicy wytrzymałości.
Dwadzieścia pięć kilometrów zamiast drogi na skróty
Zasady wyprawy są bezlitosne: trzy miesiące w drodze, bez telefonu i internetu, z codziennym limitem dwudziestu pięciu kilometrów. Nie da się rozładować napięcia przewijaniem ekranu ani schować za wiadomością wysłaną do kogoś daleko. Po kłótni nadal trzeba iść obok tej samej osoby. Następnego ranka również.
W tym pomyśle tkwi siła filmowej opowieści. Wędrówka nadaje jej prosty, konkretny rytm, a jednocześnie stwarza przestrzeń dla wszystkiego, co nie mieści się w planie dnia: niewygodnej ciszy, niekontrolowanego wybuchu śmiechu, zwierzenia wypowiedzianego mimochodem. Rozmowa w marszu bywa przecież łatwiejsza niż ta prowadzona twarzą w twarz. Nie trzeba patrzeć sobie w oczy, można przez chwilę skupić się na drodze.
Zmęczenie odbiera też siły do podtrzymywania pozorów. Fréd nie może bez końca zasłaniać się nauczycielskim autorytetem, a Adam — rolą chłopaka, którego nic nie obchodzi. Każdy kolejny dzień sprawdza nie tylko ich kondycję, lecz także cierpliwość i gotowość do przyznania, że nie ze wszystkim potrafią poradzić sobie sami.
Humor na odciskach
„Camino dla opornych” łączy bolesne doświadczenia bohaterów z obietnicą komedii drogi. Źródłem humoru jest już sam kontrast między podniosłym wyobrażeniem pielgrzymki a prozą wielotygodniowego marszu. Trudno nieustannie rozmyślać o sensie życia, kiedy bolą nogi, plecak ciąży, a towarzysz podróży znów działa na nerwy.
Kłótnie, nieoczekiwane przygody i chwile wspólnego śmiechu pozwalają spojrzeć na Fréd i Adama szerzej niż tylko przez pryzmat ich kryzysów. Ona nie musi być wyłącznie zawieszoną nauczycielką, on — nastolatkiem z problemami. Mogą okazać się zabawni, przekorni, irytujący, czasem bezradni. Właśnie z takich drobnych odkryć ma szansę narodzić się wiarygodna bliskość.
Zapierające dech krajobrazy stanowią dla tej relacji atrakcyjne tło, ale nie rozwiązują niczego za bohaterów. Piękny widok nie unieważnia bolesnych wspomnień. Może natomiast dać chwilę oddechu — wystarczającą, by kolejna rozmowa potoczyła się inaczej niż poprzednia.
Mentorka też może potrzebować pomocy
Najciekawsza obietnica tej historii kryje się w odwróceniu ról. Formalnie to Fréd ma wspierać Adama, pomagać mu panować nad gniewem i towarzyszyć w mierzeniu się z przeszłością. Sama jednak także wyrusza na szlak z bagażem, którego nie sposób zostawić w domu.
Nie oznacza to zatarcia różnicy między odpowiedzialnością dorosłej a potrzebami nastolatka. Otwiera za to możliwość relacji opartej na czymś więcej niż pouczeniach. Fréd może mieć doświadczenie, ale nie musi znać wszystkich odpowiedzi. Adam może potrzebować opieki, a jednocześnie dostrzegać to, czego ona sama nie chce w sobie zobaczyć.
„Camino dla opornych” zapowiada więc opowieść o drugiej szansie bez wygodnej drogi na skróty. Nie tyle o cudownej przemianie pod wpływem podróży, ile o mozolnym uczeniu się obecności przy drugim człowieku. Santiago wyznacza kierunek marszu. Prawdziwą stawką pozostaje jednak to, czy Fréd i Adam zdołają przestać traktować siebie — i samych siebie — jak problem, od którego najlepiej byłoby uciec.
Termin
5 listopad 2026 15:00 - 17:00
Location
Kino Malta






![Bernardyny montaz helmow kosciola 13.11-16.1984 [cyryl] (7) Foto: Andrzej Szozda / Fundacja Rozwoju Poznania / Cyryl Bernardyny montaz helmow kosciola 13.11-16.1984 [cyryl] (7) Foto: Andrzej Szozda / Fundacja Rozwoju Poznania / Cyryl](https://www.lepszypoznan.pl/wp-content/uploads/2023/11/5y8h5M-313x168.jpg)



